Mega Dossier: De moord op Heidy Goedhart en de omstreden 'Mr. Big' methode

Mega Dossier: De moord op Heidy Goedhart en het omstreden 'Mr. Big' complot

Het begon als een brute moord in een ijskoude, besneeuwde achtertuin in Kaatsheuvel en eindigde in een van de meest spraakmakende juridische steekspelen uit de Nederlandse strafrechtgeschiedenis. Twaalf jaar lang domineerde de dood van de 34-jarige Heidy Goedhart het nieuws. Centraal in dit drama staat haar toenmalige partner, Wim S., en een omstreden Canadese undercovermethode: Mr. Big. Werd een kille moordenaar door de mand mand gehaald, of werd een wanhopige man door de staat gemanipuleerd tot een valse bekentenis? Dit is het complete verhaal van een tragedie zonder winnaars.

Hoofdstuk 1: Een fatale nacht na carnaval

Het is de nacht van zaterdag 18 op zondag 19 december 2010. Buiten ligt een dik pak sneeuw. Heidy Goedhart, een energieke vrouw van 34 jaar, geniet van een feestavond van de lokale carnavalsvereniging 'De Geitenkoppen' in Kaatsheuvel. Haar partner, de van oorsprong West-Vlaamse Wim S., gaat eerder naar huis om zijn schoonvader af te lossen, die op hun twee jonge kinderen past (een peuter van 2,5 jaar en een baby van 5 maanden).

Om 23.57 uur stuurt Heidy een laatste sms'je: ze komt eraan. Ze fietst door de vrieskou naar haar woning aan de [adres]. Wat er in de minuten daarna precies gebeurt, zal jarenlang onderwerp van bittere strijd zijn in de rechtbank. Zeker is dat buurtbewoners rond kwart over twaalf 's nachts een ijselijke, harde gil van een vrouw horen. Een andere buurman hoort kort daarna dof gebonk, alsof een zwaar meubelstuk tegen de muur stoot.

Om 00.54 uur belt Wim in paniek alarmnummer 112. Hij meldt een inbraak en zegt dat zijn vrouw ademloos in de tuin ligt. Politie en ambulancepersoneel reppen zich naar de woning. In de sneeuw, vlak bij haar fiets, ligt Heidy. Er komt bloed uit haar mond en linkeroor. Reanimatie mag niet meer baten; de verpleegkundige stelt de dood vast. Uit de lijkschouw van het Nederlands Forensisch Instituut (NFI) blijkt al snel de gruwelijke waarheid: Heidy is met een baksteen onverhoeds op het hoofd geslagen en is daarna met brute kracht gewurgd. Ze is gestikt.

Hoofdstuk 2: De perfecte moord of een rommelig complot?

Wim S. vertelt de politie dat Heidy waarschijnlijk inbrekers heeft betrapt. Binnen in de woning staan inderdaad deurtjes en lades van een dressoir open. De televisie staat scheef. Maar de tactische rechercheurs krabben zich op het hoofd. De plaats delict voelt 'geënsceneerd'. Het is te netjes. Er ontbreekt niets van waarde, de kabels van de tv zitten er nog in, en belangrijker: er is geen enkel spoor van braak aan ramen of deuren. Bovendien ligt de sneeuw op de schuttingen en poorten er onaangeroerd bij; niemand is over de erfgrens gevlucht.

Een paar maanden later wordt Wim gearresteerd. De politie ontdekt dat hij een dubbelleven leidt met meerdere vriendinnen. De spanningen in de relatie waren hoog. Toch moet justitie hem na enkele maanden voorarrest in 2011 wegens gebrek aan hard bewijs laten gaan. Hij blijft zijn onschuld uitschreeuwen, maar verliest wel zijn baan bij telecombedrijf Belgacom en de steun van zijn voormalige schoonfamilie. Het onderzoek, genaamd Eem I, loopt muurvast.

Hoofdstuk 3: De geboorte van Operatie 'Mr. Big' (Eem II)

Twee jaar verstrijken. In 2013 grijpt het Openbaar Ministerie naar een paardenmiddel, geïnspireerd op een Canadese opsporingsmethode: Mr. Big. De politie zet een Team Werken Onder Dekmantel (WOD) in. De operatie duurt ruim een jaar en leest als het script van een Netflix-thriller.

Undercoveragenten, die zich voordoen als welgestelde, succesvolle criminelen, pappen aan met de werkloze en financieel wanhopige Wim S. Ze bouwen een vertrouwensband op. Ze bieden hem een ogenschijnlijk onweerstaanbare kans: een baan als IT-expert bij hun 'bedrijf' met een maandsalaris van maar liefst € 8.000,-, plus lucratieve extra klussen. Wim raakt verblind door de rijkdom en de vriendschap. Er is echter één keiharde voorwaarde. De 'organisatie' tolereert geen geheimen voor elkaar. De grote baas moet weten of Wim écht zijn vrouw heeft vermoord, want de organisatie kan geen politieaandacht gebruiken. Als hij niet de waarheid vertelt, gaat de baan – en zijn nieuwe toekomst – in rook op.

Op 18 september 2014 bereikt de operatie zijn climax. Wim wordt naar de Spaanse badplaats Marbella gevlogen. In een taxi, op weg naar de baas, breekt hij bij zijn nieuwe 'vriend' (undercoveragent A-3588). Hij zakt met zijn hoofd op zijn knieën, begint te huilen en zegt met bevende stem: "Ik heb het gedaan."

Even later staat Wim in een luxe Spaanse villa tegenover de 'grote baas' (agent A-3739). Hij drukt zijn handpalmen tegen elkaar en spreekt de huiveringwekkende woorden: "Philipe, ik wil bij jou het gebed van mijn leven doen. Ik heb het gedaan. Ik heb mijn vrouw met een baksteen KO geslagen en daarna gewurgd." Hij vertelt in detail hoe hij de inbraak in scène zette, dat hij speciale laarzen kocht en een bril droeg als vermomming in zijn eigen achtertuin.

Hoofdstuk 4: Veroordelingen en Geknakte Levens

Op basis van deze 'moordbiecht' wordt Wim twee weken later gearresteerd. Tijdens de rechtszaken stelt hij dat de bekentenis vals was; hij wilde simpelweg de goedbetaalde baan om zijn nieuwe gezin te onderhouden. Hij voelde zich angstig en geïntimideerd door de gewelddadige verhalen van de undercovers. Desondanks kent justitie geen genade. Er is ook forensisch bewijs: in de diepe halsstreek van Heidy wordt DNA van Wim gevonden met een matchkans van minder dan één op een miljard.

De rechtbank in Breda veroordeelt hem in 2016 tot 18 jaar cel. In hoger beroep bij het gerechtshof in 's-Hertogenbosch (2018) valt de straf nóg zwaarder uit: 20 jaar. De rechters verwerpen de verweren over de undercovertactiek en oordelen dat Wim niet in zijn vrijheid was beperkt. De impact op de familie is gigantisch. Heidy's zus verklaart emotioneel in de rechtszaal: "Er zijn zoveel levens kapot gemaakt. Niet alleen dat van mijn twee neefjes, die zonder vader en moeder verder moeten... maar ook dat van mijn vader. Die pijn is bijna niet te dragen."

Hoofdstuk 5: Wetenschap grijpt in - De Hoge Raad spreekt

Terwijl Wim S. jaren in de cel slijt, zwelt de kritiek op de Mr. Big-methode aan. Wetenschappers zoals wetenschapsfilosoof Ton Derksen (bekend van de zaak Lucia de B.) en rechtspsycholoog Eric Rassin trekken aan de bel. Rassin legt uit dat de kans op een bekentenis bij dit soort psychologische trucs enorm toeneemt, maar de kans op een valse bekentenis stijgt schrikbarend: van 6 procent naar maar liefst 43 procent. Als iemand in het nauw zit en een uitweg ziet (geld, status, veiligheid), zegt hij wat de ondervragers willen horen.

Op 17 december 2019 valt een historisch arrest van de Hoge Raad. De hoogste rechters van Nederland vernietigen de straf van 20 jaar. Zij oordelen dat de politie over de schreef is gegaan. Aan de werkloze Wim was feitelijk een bekentenis 'afgekocht' met een baan van 8.000 euro per maand. Daarmee was hij indirect in een verhoorsituatie beland zónder de wettelijke waarborgen van een advocaat of cautie. Zijn 'verklaringsvrijheid' (Artikel 29 Sv en Artikel 6 EVRM) was op grove wijze geschonden. Bovendien rammelde de verslaglegging van de politie; een rechter moet van minuut tot minuut kunnen controleren hoe de druk is opgebouwd, liefst met geluidsopnames. Die ontbraken deels.

Hoofdstuk 6: De Vrijspraak en de Leegte

De zaak moet helemaal opnieuw bij het gerechtshof in Den Haag. Zonder de afgedwongen bekentenis in Spanje wankelt de bewijsvoering van het Openbaar Ministerie. De DNA-sporen in de nek? Verdachte en slachtoffer hadden die ochtend nog intiem contact gehad, wat de overdracht van DNA kan verklaren. Het afwezige braakspoor? Een ervaren insluiper had een truc kunnen gebruiken. Andere daderscenario's zijn niet meer voor de volle 100% uit te sluiten.

Op woensdag 16 februari 2022 volgt de mokerslag voor de nabestaanden. Ondanks een nieuwe eis van 17,5 jaar spreekt het hof de inmiddels 46-jarige Wim S. definitief vrij. De rechters oordelen dat de bekentenis onbetrouwbaar is door de zware manipulatie van de staat. Het resterende bewijs is onvoldoende om moord wettig en overtuigend te bewijzen.

De reactie van de familie van Heidy is hartverscheurend. Haar zus reageert vol afschuw: "Hij ontloopt nu zijn straf. Maar de straf van karma ontloopt niemand."

Epiloog: Een koude zaak

Twaalf jaar na die vreselijke winternacht is het dossier terug bij af. Heidy's kinderen groeien op zonder moeder, met een vader die jarenlang in de gevangenis zat, vrijkwam, maar in de ogen van de gemeenschap altijd een stigma zal dragen. Wie er in de nacht van 18 op 19 december 2010 toesloeg in de tuin in Kaatsheuvel, is officieel weer een onbeantwoorde vraag. Een cold case, gecreëerd door een politioneel experiment dat dramatisch uit de hand liep.

Heeft u informatie over de dood van Heidy Goedhart die nieuw licht op de zaak kan werpen? Neem contact op met de opsporingstiplijn of meld misdaad anoniem. Ook kan je mailen naar tip@moordplekken.nl