Verdachte van verkrachting in Hoogeveen vrijgesproken: rechtbank mist wettelijk bewijs voor dwang
Een 27-jarige man zonder vaste woon- of verblijfplaats is door de Rechtbank Noord-Nederland in Assen vrijgesproken van een uiterst gewelddadige verkrachting in Hoogeveen. Het Openbaar Ministerie had bijna drie jaar (35 maanden) gevangenisstraf geëist. Hoewel de rechtbank vaststelt dat het slachtoffer de seks absoluut niet wilde en haar verklaring betrouwbaar acht, is de verdachte toch vrijgesproken. Volgens de rechters is niet onomstotelijk bewezen dat er sprake was van de wettelijk vereiste 'dwang' onder de oude zedenwetgeving.
Zware beschuldigingen en letsel
De tenlastelegging tegen de verdachte loog er niet om. Het incident vond op 7 februari 2024 plaats in een woning in Hoogeveen. Het slachtoffer verklaarde dat zij onder dwang meerdere seksuele handelingen (zowel anaal, vaginaal als oraal) moest ondergaan, onder andere in de slaapkamer en badkamer. Zij zou hierbij zijn geslagen, bij haar haren zijn gepakt, in haar lippen en borsten zijn gebeten en haar keel zou zijn dichtgeknepen.
De rechtbank oordeelt in het vonnis expliciet dat de verklaring van het slachtoffer betrouwbaar is. De letsels die door de politie op haar lichaam zijn vastgesteld, passen bij haar verhaal van dwang en niét bij de verklaring van de verdachte, die volhield dat het om 'vrijwillige ruwe seks' ging. De rechters hebben dan ook "de overtuiging gekregen dat aangeefster de seksuele handelingen niet heeft gewild" en dat ze uit angst meewerkte.
De juridische horde: 'Oude' zedenwet en de onzichtbare grens van dwang
Waarom volgt er dan toch vrijspraak? Dat heeft alles te maken met de datum van het delict (februari 2024) en het destijds geldende artikel 242 uit het oude Wetboek van Strafrecht. Onder deze 'oude' wet (die pas op 1 juli 2024 is vernieuwd) was seks tegen iemands wil alleen verkrachting als er bewezen kon worden dat het slachtoffer door (bedreiging met) geweld was gedwongen, zódanig dat zij zich redelijkerwijs niet kon verzetten. Het moest voor de dader objectief kenbaar zijn dat de handelingen tegen haar wil gebeurden.
- Geen duidelijk verzet: De rechtbank stelt vast dat er tussen het drinken, het uitkleden en de verplaatsingen naar de slaapkamer en badkamer momenten waren waarop het slachtoffer zich redelijkerwijs had kunnen verzetten of onttrekken, maar dat ze dit (uit angst) niet duidelijk genoeg deed.
- Kenbaarheid voor verdachte: Het zachtjes wegduwen door het slachtoffer vond plaats in de woonkamer vóór de seks. Haar poging om hem in de badkamer weg te duwen, was volgens de rechters niet zwaarwegend genoeg om voor de verdachte overduidelijk te maken dat zij geen seks (meer) wilde.
'Bevriezen' is onder oude wet geen verkrachting
De rechtbank sluit nadrukkelijk niet uit dat het slachtoffer door enorme angst is "bevroren" en daarom maar heeft meegedaan, terwijl zij het absoluut niet wilde. "Dit levert echter niet zonder meer een verkrachting op in de zin van artikel 242 (oud), omdat daarvoor de eerdergenoemde dwang vereist is. De enkele vrees voor verdachte zelf is daarvoor onvoldoende," aldus het harde, maar juridisch kloppende vonnis.
Omdat de dwang - ondanks het letsel en de ongewilde seks - niet onomstotelijk in juridische zin kan worden bewezen, moet de rechtbank overgaan tot volledige vrijspraak. De verdachte, die niet op zijn eigen rechtszaak verscheen, is hiermee ontslagen van alle rechtsvervolging.
Gerelateerde artikelen
- Rechtbank veroordeelt man tot 27 maanden cel en tbs met voorwaarden voor verkrachting en seksueel corrumperen van minderjarigen
- Ouders uit Borger-Odoorn veroordeeld voor mishandeling en extreme dwang van dochter: vader uitte doodsbedreigingen in rechtbank ("Weiteveen 2.0")
- 29-jarige man veroordeeld voor verkrachting 13-jarig meisje na stiekeme afspraak via Snapchat
