Gerechtshof veroordeelt Robert L. (48) in hoger beroep tot 11 jaar cel voor doodslag op Susanna Boon (51)

GERECHTSHOF VEROORDEELT ROBERT L. (48) IN HOGER BEROEP TOT 11 JAAR CEL VOOR DOODSLAG OP SUSANNA BOON (51)

Het Gerechtshof Amsterdam heeft de achtenveertigjarige Robert L. op donderdag 29 oktober 2026 in hoger beroep veroordeeld tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van elf jaren. Waar de rechtbank hem in april 2025 nog vrijsprak van het doden van zijn partner Susanna Boon (51), achtte het hof nu wel wettig en overtuigend bewezen dat L. haar in januari 2016 heeft verwurgd en haar lichaam heeft achtergelaten in de bossen bij Nunspeet.

Aangifte van vermissing als dekmantel

De zaak kent een lange geschiedenis. In januari 2016 deed Robert L. bij de politie aangifte van de vermissing van zijn levenspartner Susanna Boon. Hij beweerde dat zij na een ruzie in de nacht van 7 op 8 januari 2016 in dronken toestand de woning aan de Postjesweg in Amsterdam had verlaten. Haar mobiele telefoon, portemonnee en handtas bleven echter in de woning achter.

Bijna drie maanden later, op 29 maart 2016, werd het stoffelijk overschot van Susanna Boon door een wandelaar gevonden in een dicht bosgebied bij Nunspeet. Haar lichaam was deels bedekt met grond, mos en een zware boomstronk. Uit het sectierapport van de NFI-patholoog bleek dat het slachtoffer door manuele verwurging om het leven was gebracht.

Louter circumstantial bewijs en kattenharen

Een belangrijk punt in de strafzaak was de verklaring van de minderjarige dochter van het stel. Zij verklaarde in 2023 dat zij de verwurging als zevenjarig kind zou hebben gezien. Het hof oordeelde echter, in lijn met deskundigen, dat deze verklaring onvoldoende betrouwbaar was vanwege mogelijke beïnvloeding en het ontstaan van pseudo-herinneringen over de jaren heen.

Toch zag het gerechtshof overstelpend ketenbewijs. Zo bracht het NFI aan het licht dat kattenharen op de kleding waarin het slachtoffer werd gevonden extreem hoog matchten met de katten uit de woning in Amsterdam. Ook bleek L. het afgelegen bosgebied in Nunspeet zeer goed te kennen door eerdere vistrips. Bovendien zegde hij al snel na de verdwijning haar FNV-lidmaatschap op en trok er binnen enkele weken een nieuwe vriendin bij hem in. Dat L. stelselmatig bleef zwijgen op belastende vragen rekende het hof hem zwaar aan.

Strafvermindering door enorme trage rechtsgang

Het hof achtte doodslag wettig bewezen, maar sprak L. net als het Openbaar Ministerie vrij van moord (voorbedachte raad). In beginsel vond het hof een gevangenisstraf van 12 jaren passend voor het benemen van een mensenleven en het respectloos achterlaten van het lichaam.

Omdat het strafproces in de rechtbankfase echter maar liefst negen jaar heeft geduurd — een overschrijding van de redelijke termijn met ongeveer zeven jaar — werd de op te leggen gevangenisstraf met één jaar verminderd naar elf jaren. Voor een poging tot het verwerven van een vuurwapen werd L. ontslagen van alle rechtsvervolging vanwege een juridisch vormfoutje in de WWM-wetgeving.