Cover
Actueel Nieuws | Zoetermeer

De Zoetermeerse Gezinsmoord (2005): 7 jaar cel per mensenleven? De gruwelijke details en de naderende vrijheid van Richard H.

Gepubliceerd op 23-08-2026 98 Theorieën (1)
Dossier - Achtergrond / Moord & Doodslag

De Zoetermeerse Gezinsmoord (2005): 7 jaar cel per mensenleven? De gruwelijke details en de naderende vrijheid van Richard H.

Publicatie: Redactie Moordplekken | Datum: 23 augustus 2026

De zaak rond Richard H. is misschien wel een van de meest kille en geruchtmakende gezinsmoorden uit de recente Nederlandse misdaadgeschiedenis. Wat in april 2005 begon als de dramatische verdwijning van een 31-jarige moeder en haar twee kleine dochtertjes (5 en 3 jaar) in Zoetermeer, bleek een koelbloedig uitgevoerde drievoudige moord. Door hun eigen vader en echtgenoot. Het meest onverteerbare? H. staat anno augustus 2026 mogelijk op het punt om definitief verlost te worden van zijn TBS-maatregel. Dat komt neer op zeven jaar straf per afgenomen leven.

-- Lees onder dit blok verder in het dossier --

Steun ons onafhankelijke speurwerk ☕ Wij geloven dat misdaadverslaggeving voor iedereen vrij toegankelijk moet zijn. Daarom vind je op Moordplekken.nl géén betaalmuren. Ons platform wordt gedraaid door een klein team vrijwilligers. Waardeer je dit uitgebreide dossier? Met een eenmalige donatie via Buy Me a Coffee help je ons de servers in de lucht te houden!

Doneer via Buy Me a Coffee

Wie waren de slachtoffers?

Claudia van Veen was een geliefde 31-jarige moeder en echtgenote. Ze stond midden in de maatschappij en was werkzaam als leerkracht aan de Maria Bernadetteschool in Leidschendam. Haar plotselinge dood en de brute wijze waarop ze werd weggenomen, lieten een blijvend litteken achter bij haar familie, collega's en de leerlingen.

Een politiefoto of een archiefbeeld van het bos in Alphen-Chaam, waar in 2005 de lichamen van Claudia, Marieke en Charlotte werden opgegraven na aanwijzingen van Richard H.

Advertentie
Deel dit dossier met anderen

Naast Claudia werden ook haar twee onschuldige dochtertjes het slachtoffer van hun eigen vader: Marieke van slechts 5 jaar oud en de kleine Charlotte van 3 jaar oud. Een compleet gezin, in één nacht, uitgewist.

Het bizarre dubbelleven van Richard H.

Richard H., destijds 33 jaar en werkzaam als systeembeheerder, leek voor de buitenwereld een keurige, rustige vader. Binnenshuis was de realiteit anders. Volgens de processtukken kampte het huwelijk met spanningen, iets wat volgens H. mede veroorzaakt werd doordat Claudia in 2001 op oudejaarsavond gezoend zou hebben met een vriend van hem.

Terwijl hij Claudia dit 'zoenincident' nandroeg, onderhield Richard zélf meerdere buitenechtelijke affaires. Zijn belangrijkste minnares was 'Joanna', een Poolse vrouw die hij online had ontmoet en meermaals bezocht. Joanna leefde echter in een leugen: Richard had haar wijsgemaakt dat zijn gezin al langere tijd "vermist" was.

Het fatale omslagpunt naderde toen Joanna aangaf in het weekend van 9 en 10 april 2005 naar Nederland te komen om bij hem in Zoetermeer te verblijven. Richard kon niet uitleggen dat zijn gezin gewoon thuis was. In plaats van de waarheid te vertellen, koos hij voor de meest extreme, onomkeerbare oplossing om zijn nieuwe leven veilig te stellen.

Luister: De Moordpodcast over de Zoetermeerse Gezinsmoord

De nacht van de slachting (6 op 7 april 2005)

In de nacht sloeg Richard toe. Hij viel zijn slapende vrouw Claudia aan in het echtelijk bed, sloeg haar met een honkbalknuppel en wurgde haar. Daarna liep hij doelbewust naar de kinderkamers. Ook de 5-jarige Marieke en de 3-jarige Charlotte werden door hun eigen vader gewurgd. Dit was geen impulsieve ruzie die uit de hand liep; het waren drie afzonderlijke, berekende moorden.

De kille nazorg is haast onvoorstelbaar. Richard laadde de drie lichamen in zijn auto en reed naar Noord-Brabant, naar de omgeving van Alphen-Chaam (bij recreatiegebied Het Zand), een plek die hij nog kende uit zijn eigen jeugd. "Als een bezetene" groef hij een groot graf. Hier begroef hij zijn gezin, en legde hij luguber genoeg een knuffeltje bij een van de meisjes in de kuil.

Minnares in het moordbed en de schijn ophouden

Na het begraven van zijn gezin keerde H. terug naar Zoetermeer alsof er niets was gebeurd. Hij meldde zijn dochters ziek, ging gewoon naar zijn werk als systeembeheerder en begon de bebloede muren af te plakken met kindertekeningen.

Datzelfde weekend ontving hij de Poolse Joanna (die nergens vanaf wist) in zijn huis. Ze sliepen in hetzelfde echtelijke bed waarin Claudia slechts dagen daarvoor koelbloedig was vermoord.

Pas op 11 april, de maandag na het weekend met zijn minnares (en dus vijf dagen na de moorden!), veinsde Richard paniek en deed hij aangifte van vermissing. Om de schijn op te houden had hij 's ochtends zelfs ontbijtbordjes met broodkruimels voor de kinderen op het aanrecht gezet. Hij speelde vervolgens de wanhopige, gebroken vader. Hij belde naar de telefoon van zijn dode vrouw en zocht zélfs samen met zijn wanhopige schoonvader naar de lichamen waarvan hij de locatie als enige wist.

Van levenslang naar een mogelijke vrijlating in 2026

Op 21 april viel hij door de mand door tegenstrijdigheden en bloedsporen in de auto en woning. Hij bekende en wees het graf in Alphen-Chaam aan.

Wat er daarna in de rechtbank gebeurde, voelt voor de nabestaanden (waaronder Claudia's ouders Ruud en Corry) als een onverkropbaar onrecht. In 2006 achtte het Pieter Baan Centrum (PBC) hem volledig toerekeningsvatbaar. De rechters spraken klare taal over het "gruwelijke, lafhartige" misdrijf: Levenslange gevangenisstraf.

Maar in het hoger beroep in 2007 kwamen nieuwe deskundigen tot de conclusie dat Richard verminderd toerekeningsvatbaar was. De levenslange straf werd vernietigd en omgezet in 20 jaar cel én tbs met dwangverpleging.

Augustus 2026: TBS stopt mogelijk definitief

Na zo'n 13 jaar cel stroomde H. in 2018 door naar de tbs-kliniek. Sindsdien is zijn vrijheid langzaam vergroot. In 2024 werd zijn dwangverpleging al beëindigd en ging hij zelfstandig in de maatschappij wonen en werken.

En nu, anno augustus 2026, komt de ultieme klap voor de nabestaanden mogelijk dichtbij. Op 19 augustus vond er een nieuwe tbs-zitting plaats. Deskundigen stellen nu dat er "geen psychische stoornis meer is vastgesteld" en dat het risico op herhaling "zeer laag" is. Zelfs het Openbaar Ministerie (OM) ziet geen reden meer tot verlenging en wil de tbs formeel beëindigen.

De rechtbank doet rond de eerste week van september uitspraak. Als zij het OM volgen, is de tbs-maatregel van Richard H. definitief verleden tijd. Wat wel blijft staan, is een locatie- en contactverbod (hij mag o.a. niet in Zoetermeer komen) tot 2031. Maar de bittere realiteit is: na de slachting op zijn vrouw en twee kleine kinderen (drie mensenlevens), en het langdurig voorliegen van een heel land, loopt Richard H. na omgerekend 7 jaar straf per afgenomen leven straks mogelijk als vrij man over straat.

Theorieën & Reacties (1)

Paula 23-08-2026 11:47

En nu? De zitting is geweest. De deskundigen en de advocaat hebben gevraagd om de tbs te beëindigen. Het Openbaar Ministerie had wel een vordering tot verlenging ingediend, maar kon uiteindelijk niet anders dan vragen om afwijzing van de eigen vordering. Meneer heeft zich gedragen. Hij heeft de afgelopen jaren veel geleerd. En volgens de deskundigen is er geen sprake meer van een psychische stoornis??? Er werd gevraagd of er direct uitspraak kon worden gedaan, maar de rechtbank heeft aangegeven er nog eens goed over na te willen denken en de woorden in de uitspraak zorgvuldig te willen kiezen. Over twee weken volgt de definitieve uitspraak. Maar voor ons als nabestaanden voelt het alsof we die uitspraak eigenlijk al kennen. Na 21 jaar komt er mogelijk een moment waarop de man die drie levens heeft beëindigd, weer vrij in onze samenleving kan leven. Alle nabestaanden hebben levenslang. Hij niet. Hij woont inmiddels al drie jaar zelfstandig. Hij heeft een fulltime baan, een vaste plek in de maatschappij en een leven dat verdergaat. Een leven dat voor mijn vriendin Claudia en haar twee dochters Marieke en Charlotte in 2005 abrupt is gestopt. Vandaag heb ik hem voor het eerst sinds april 2005 heel even aangekeken. Hij zag mij ook. Dat ene moment heeft meer met me gedaan dan ik had verwacht. Ik ben bang. Ik ben verdrietig. En eerlijk gezegd voelt het alsof het jarenlange strijden ineens stopt. Alsof we moeten opgeven. Maar hoe geef je op als je het verlies iedere dag met je meedraagt? Misschien is dat wel het moeilijkste van alles: dat de wereld uiteindelijk verdergaat, terwijl voor ons een deel van de wereld voor altijd is blijven stilstaan. Hoe kan het dat iemand die drie mensen heeft vermoord, uiteindelijk recht kan hebben op een tweede kans, terwijl zijn slachtoffers nooit meer een eerste kans krijgen? Ik weet niet wat de uitspraak over twee weken gaat brengen. Ik weet alleen dat drie levens verloren zijn gegaan en dat de nabestaanden levenslang dragen wat er is gebeurd. #Nabestaanden #Rechtspraak #TBS #Rechtvaardigheid #Levenslang #Veiligheid #Slachtofferrechten #Strafrecht #MaatschappelijkeVeiligheid #TweedeKans #Recidive

Blijf op de hoogte van nieuwe moordzaken: