Dossier Daniella van Bergen: De urenlange, fatale marteling van een weerloos meisje in Vinkhuizen
Op de redactie van Moordplekken.nl behandelen we wekelijks de meest gruwelijke misdrijven en duiken we diep in de archieven van de Nederlandse justitie. We hebben veel gezien, maar het dossier van de 20-jarige Daniella van Bergen beschouwen wij als een van de meest schokkende en weerzinwekkende moordzaken die we ooit hebben behandeld. Het is een inktzwart verhaal over gruwelijke martelingen, een falend hulpverleningssysteem en een moeder die passief toekeek hoe haar verstandelijk gehandicapte dochter stelselmatig werd afgemaakt. Dit is de uiterst gedetailleerde reconstructie van de horror aan de Opaalstraat in Groningen.
Steun ons vrijwilligerswerk ☕
Wij geloven dat onafhankelijke misdaadverslaggeving voor iedereen vrij toegankelijk moet zijn. Daarom vind je op Moordplekken.nl géén betaalmuren of gesloten premium-artikelen. Ons platform wordt met passie gedraaid door een klein team van vrijwilligers. Waardeer je ons speurwerk and de uitgebreide dossiers? Met een kleine, eenmalige donatie via Buy Me a Coffee help je ons de maandelijkse serverkosten te dekken. Elke bijdrage, hoe klein ook, is enorm welkom en houdt de site in de lucht!
De 112-melding: Een geënsceneerde val van de trap
De nachtmerrie komt voor de buitenwereld pas aan het licht aan het begin van de avond op zaterdag 20 juli 2013. Bij de meldkamer komt een 112-telefoontje binnen vanaf een adres aan de Opaalstraat in de Groningse wijk Vinkhuizen. De beller is de 46-jarige Geert W. Hulpdiensten treffen even later in de gang, onder aan de trap, de 20-jarige Daniella aan. De verstandelijk gehandicapte jonge vrouw is zwaargewond. Het tafereel moet lijken op een noodlottige val van de trap, maar de realiteit is totaal anders. Een dag later blaast Daniella in het ziekenhuis haar laatste adem uit.
De rechercheurs die de woning in Vinkhuizen betreden, sluiten een ongeluk vrijwel direct uit. Het huis is een plaats delict vol stille getuigen van extreem geweld. Er worden opvallend veel bloedsporen gevonden en het lichaam van het slachtoffer blijkt te zijn versleept. De meest ijzingwekkende vondst is een kapotgeslagen honkbalknuppel; de gruwelijke resten ervan zijn deels weggemoffeld in de prullenbak. Ook is er met een stoel geslagen.
Wat de zaak direct extra verdacht maakt, is de plotselinge verdwijning van stiefvader Geert W. Na zijn belletje naar 112 is hij in het niets opgelost. De politie zet onmiddellijk een spoedtap op zijn telefoonnummer. Wanneer hij de volgende dag vanuit zijn schuilplaats naar de Groningse ziekenhuizen belt om te informeren naar Daniella, grijpt de recherche in. Geert blijkt te zijn ondergedoken bij een vriend in het Noord-Groningse Leens, waar hij 's nachts door een arrestatieteam van zijn bed wordt gelicht.
De bekentenis van een moeder
De 50-jarige Karin S., de moeder van Daniella, houdt in eerste instantie stug vast aan het verhaal van de val. Zij verklaart dat ze ten tijde van het incident boven was met haar drie kinderen. Geert zou beneden achter de computer hebben gezeten, waarna er plots een hard, vallend geluid op de trap klonk – iets wat de buren ook daadwerkelijk hebben gehoord. Toen ze ging kijken, lag haar dochter beneden.
De twee jonge broertjes van Daniella doorbreken die leugen. Zij verklaren onafhankelijk van elkaar dat hun zus helemaal niet boven was, maar beneden bij Geert. Hij had de jongens en hun moeder, zoals hij zo vaak deed, naar boven gestuurd. Na twee weken liegen breekt Karin S. in de verhoorkamer. "Ze is niet van de trap gevallen. Het is in de kamer gebeurd," bekent ze snikkend. Karin verandert van getuige in een volwaardige medeverdachte van moord.
Een tikkende tijdbom in een kwetsbaar gezin
Om te begrijpen hoe het zover heeft kunnen komen, moet er gekeken worden naar het verleden van Geert W. Hij is geen onbekende van justitie. In 2007 werd hij door de rechtbank in Zwolle veroordeeld tot 6 jaar gevangenisstraf wegens een ernstig zedendelict: het gruwelijk mishandelen en seksueel misbruiken van een eerdere stiefdochter in Steenwijk.
Aan het einde van die detentie leert de zwakbegaafde Geert via een contactadvertentie Karin S. kennen, een vrouw met een beperkt IQ van 60. Terwijl hij nog een enkelband draagt, trekt hij bij haar in. Daniella verblijft doordeweeks in een instelling, maar is in de weekenden thuis. Hulpverleners trekken aan de bel, mede omdat Daniella zelf seksueel grensoverschrijdend gedrag vertoont. De komst van een veroordeelde zedendelinquent in dit wankele gezin is een recept voor een ramp. Ondanks zorgen, een zogeheten 'zorgconferentie' en een door Geert getekend preventieplan (waarin hij zichzelf 'de beste papa van Groningen' noemt), escaleert de situatie onzichtbaar. Een later, uitgelekt rapport van de Samenwerkende Inspectiediensten oordeelt keihard: de hulpverlening is zwaar tekortgeschoten, de veiligheid had onvoldoende prioriteit en Geert wist met toneelstukjes iedereen om de tuin te leiden.
Drie jaar hel op aarde
In de rechtszaal, in januari 2015, schetst moeder Karin S. een huiveringwekkend horrorbeeld. Zij stelt dat Geert na enkele maanden veranderde in een sadistisch monster. Hij begon een stelselmatige, seksuele relatie met de verstandelijk beperkte Daniella. Karin beweert dat zij en de beste vriend van Geert (bij wie hij later zou onderduiken) geregeld vanaf de bank moesten toekijken hoe Geert haar dochter misbruikte en afranselde. Soms eiste hij seks met moeder en dochter tegelijk. Weigeren, zo zegt Karin, was onmogelijk.
Dit duurde liefst drie jaar lang. Daniella zou eigenlijk in een instelling gaan wonen, maar Geert verbood dat; ze moest altijd voor hem beschikbaar zijn. In de laatste weken voor haar dood kon het meisje nauwelijks nog traplopen, liep ze krom en was haar hele lichaam bont en blauw. Als ze in bed lag, huilde ze onophoudelijk van de pijn.
De obsessie en de executie
De directe aanleiding voor de moord blijkt een bizarre waanvoorstelling van Geert W. Hij was ervan overtuigd dat Daniella weken eerder door een taxichauffeur was meegenomen naar de Jensemaheerd in de wijk Beijum. Daar zou ze zijn groepsverkracht door drie mannen, een vrouw en een herdershond. Geert zocht obsessief naar foto's van deze gebeurtenis op het internet. De politie heeft dit hele taxi-verhaal tot op de bodem uitgezocht en concludeerde dat het een compleet verzinsel was.
Op die bewuste 20e juli eten Karin en de jongens rond 16:30 uur. Geert eet niet, maar drinkt bier. Na het eten stuurt hij zijn partner en de broertjes naar boven. Tegen Daniella snauwt hij: "En wij gaan weer achter de computer zitten en proberen die foto's tevoorschijn te halen." Kort daarna moet de zwaargewonde Daniella afscheid nemen van haar familie. Geert zegt kil tegen de moeder: "Nog tien minuten en dan maak ik er een einde aan, dan maak ik het af." Het bloedspatpatroononderzoek bevestigt later wat de officier van justitie Rianne Wildeman blootlegt: het was een executie die uren heeft geduurd.
Het Strafproces: Passiviteit vs. Psychische Overmacht
Tijdens de vijf dagen durende zitting in rechtbankzaal 14 zit Geert W. in te grote kleren ineengedoken en trilt hij onophoudelijk. Hij beroept zich vier uur lang op zijn zwijgrecht, gedreven door de angst voor tbs. Hij werkte weigerachtig mee in het Pieter Baan Centrum, maar de deskundigen zijn duidelijk: hij is zwakbegaafd, verminderd toerekeningsvatbaar, maar levensgevaarlijk.
Karin S. voert via haar advocaat aan dat zij uit 'psychische overmacht' en extreme doodsangst handelde. Het Openbaar Ministerie veegt dit genadeloos van tafel. Ze wordt niet gezien als een medeplichtige, maar als medepleger. Ze hield Daniella thuis van de instelling, liep wekelijks naar de supermarkt om bier te halen voor Geert, weigerde de politie in te lichten en reinigde na de afranselingen doodleuk de vloer met Allesreiniger en zout om het bloed weg te poetsen. "Ze heeft haar dochter opgeofferd om een man te kunnen behouden," luidt de snoeiharde conclusie van justitie.
Verpletterende Vonnissen en Hoger Beroep
Het OM eiste tegen Geert W. een celstraf van 14 jaar en tbs met dwangverpleging. Tegen de zwakbegaafde Karin S. eiste justitie 4 jaar celstraf (waarvan één voorwaardelijk) met verplichte klinische opname. De rechters waren echter van oordeel dat deze strafeisen op geen enkele manier recht deden aan de gruwelijkheid van de feiten.
Op 19 februari 2015 veroordeelde de rechtbank Geert W. tot 18 jaar celstraf en tbs met dwangverpleging. Karin S. kreeg 8 jaar gevangenisstraf wegens medeplichtigheid. Beide straffen vielen daarmee liefst vier jaar hoger uit dan geëist. In het latere hoger beroep bij het gerechtshof vocht de verdediging van Geert W. nog hevig tegen de opgelegde tbs en de duur van de straf, maar het hof toonde geen enkele genade: zijn veroordeling van 18 jaar plus tbs bleef volledig in stand. Daarmee kwam een juridisch einde aan een van de pijnlijkste moorddossiers uit de Groningse geschiedenis.
