Dossier Mariëlle Markgraaff (37): De brute cold case moord op een jonge moeder aan de Bakelsedijk in Helmond
Een ijskoude maandagavond in februari 2016. De 37-jarige Mariëlle Markgraaff stapt vanuit de woonwagen van haar moeder de donkere Bakelsedijk in Helmond op om nog even snel haar mopshondje uit te laten. Ze keert nooit meer terug. Slechts enkele tientallen meters van haar veilige thuishaven wordt de moeder van twee jonge dochters op brute wijze met een massief voorwerp de hersens ingeslagen. Jaren na dato is deze gruwelijke cold case nog altijd in nevelen gehuld. Wat is er die avond op dat fietspad gebeurd? En wie had het gemunt op de jonge moeder die na jaren van ellende eindelijk weer de regie over haar leven had?
Steun ons vrijwilligerswerk ☕
Wij geloven dat onafhankelijke misdaadverslaggeving voor iedereen vrij toegankelijk moet zijn. Daarom vind je op Moordplekken.nl géén betaalmuren of gesloten premium-artikelen. Ons platform wordt met passie gedraaid door een klein team van vrijwilligers. Waardeer je ons speurwerk and de uitgebreide dossiers? Met een kleine, eenmalige donatie via Buy Me a Coffee help je ons de maandelijkse serverkosten te dekken. Elke bijdrage, hoe klein ook, is enorm welkom en houdt de site in de lucht!
Zware jaren en een ongewild conflict
Om de context van de moord te begrijpen, is een duik in het verleden van Mariëlle cruciaal. Ze stond binnen haar familie bekend als een ontzettend lieve, zorgzame vrouw die alles opzijzette voor haar twee dochters (toen 10 en 12 jaar oud). Jarenlang woonde het gezin met veel plezier op het woonwagenkamp in Helmond. Aan deze rust kwam abrupt een einde in december 2009. Twee families op het kamp raakten in een bloedig conflict, wat ontaardde in een wilde schietpartij. Terwijl de kogels over het kamp vlogen, moest Mariëlle met een van haar dochters achter een bed schuilen voor haar leven.
Dit incident werd toevalligerwijs vastgelegd door de beveiligingscamera die aan Mariëlles woonwagen hing. De politie nam de beelden direct in beslag. Betrokkenen op het kamp dachten echter dat Mariëlle de camerabeelden vrijwillig aan de autoriteiten had overgedragen, wat resulteerde in zware bedreigingen aan haar adres. Het kamp was niet langer veilig, waardoor Mariëlle zich genoodzaakt zag te verhuizen naar de wijk De Wilma.
Een nieuw begin wreed verstoord
Kort na de verhuizing volgden nieuwe klappen. Mariëlle werd gediagnosticeerd met de chronische zenuwziekte Multiple Sclerose (MS). Ze leed onder uitvalverschijnselen in haar benen, was als de dood om in een rolstoel te belanden en kampte met zware depressies door de zware medicatie. Toen in 2014 ook nog haar vader overleed, bereikte ze een absoluut dieptepunt dat culmineerde in een zelfmoordpoging. Ze overleefde het, en dit bleek haar ultieme 'wake-up call'.
Ze koos definitief voor zichzelf: ze vroeg een scheiding aan (wat in goede harmonie met haar ex-man verliep) en trok tijdelijk weer in bij haar moeder Trien op het kamp. Mariëlle bloeide op. Ze had de sleutel van een nieuw huurhuisje aan de Trompstraat in het vooruitzicht (gepland op 7 maart), ze had nieuwe meubels gekocht, boekte een vakantie naar Benidorm met haar zus Anita én was verliefd geworden op een man die ze onlangs tijdens het uitgaan had ontmoet. Eindelijk leek het leven haar weer toe te lachen.
De fatale maandagavond 22 februari 2016
Die bewuste maandagavond is een aaneenschakeling van tragische momenten. Rond 21:00 uur was Mariëlle thuis na een bezoek aan een vriendin en nam ze een douche. Om 22:00 uur stapte ze met haar mopshondje Berry naar buiten. Ze liep linksaf, het fietspad van de Bakelsedijk op, langs een donker bosperceel. Toen ze even later omkeerde, sloeg het noodlot toe.
Op een steenworp afstand van het kamp doemde de dader op. Een verpleegkundige, die net na Mariëlle het kamp verliet na de thuiszorg-dialyse van moeder Trien, hoorde in het donker hoe Mariëlle buiten het kamp met iemand sprak. Het was, zo verklaarde de verpleegkundige later, absoluut geen 'lief gesprek'. Slechts negen minuten later, rond 22:10 uur, deed een overbuurman de gruwelijke ontdekking.
Mariëlle lag roerloos langs het fietspad, met haar benen richting het bos en haar gezicht richting het asfalt. Ze was met enorm geweld op het hoofd geslagen. Opvallend detail: ze had een zwaar gekneusde, blauwe linkerhand. Forensisch onderzoek wees later uit dat dit een typische afweerwond was. Zelfs toen ze daar zwaargewond lag en de buurman de hulpdiensten alarmeerde, hield ze de hondenriem van de kleine Berry nog altijd strak vast. Niet veel later overleed ze, ter plekke, aan haar verwondingen.
Dwaalsporen en een aanhouding
De recherche sloot een roofmoord direct uit; er was niets van waarde weggenomen. Door het extreme, gerichte geweld ging de politie uit van een dader binnen de kennissenkring of een daad puur uit emotie of wraak. In maart 2016 kamden vijftien politiemensen een bosperceel uit tussen de wijken Rijperberg en Dierdonk, maar over de vondsten werd gezwegen.
Op 13 april 2016 leek er een doorbraak te zijn toen de destijds 35-jarige Dennis K. werd gearresteerd. K. was een portier en een bekende van Mariëlle; hij zou die bewuste maandagavond met haar hebben afgesproken. Hoewel justitie hem op de korrel had, werd hij een week later door de rechter-commissaris op vrije voeten gesteld wegens een gebrek aan hard bewijs. Het Openbaar Ministerie (OM) ging niet in beroep, maar beschouwde hem nog lange tijd als verdachte.
Een kapotte familie en de brommer-getuigen
Voor de nabestaanden is de pijn onbeschrijfelijk gebleven. Niet alleen moesten de twee dochters opgroeien zonder hun moeder, een klein jaar later stierf ook hun oma Trien. Volgens haar zus stierf ze 'aan een gebroken hart'. De familie kan de zaak niet afsluiten zonder antwoorden en verdenkt noodgedwongen alles en iedereen.
