Strafzaak Mert P. (29): 'Dacht energie over te nemen door slachtoffer te doden'
Op 1 juli 2026 boog de rechtbank Midden-Nederland zich over de strafzaak tegen de 29-jarige Mert P. Hij wordt verdacht van de moord, dan wel doodslag, op de 76-jarige Willemijn Klijnhout op 2 januari 2025 in Den Dolder. De zitting markeerde de eerste keer dat de verdachte persoonlijk in de rechtszaal verscheen, nadat hij eerdere voorbereidende zittingen had overgeslagen.
Steun ons vrijwilligerswerk ☕
Wij geloven dat onafhankelijke misdaadverslaggeving voor iedereen vrij toegankelijk moet zijn. Daarom vind je op Moordplekken.nl géén betaalmuren of gesloten premium-artikelen. Ons platform wordt met passie gedraaid door een klein team van vrijwilligers. Waardeer je ons speurwerk and de uitgebreide dossiers? Met een kleine, eenmalige donatie via Buy Me a Coffee help je ons de maandelijkse serverkosten te dekken. Elke bijdrage, hoe klein ook, is enorm welkom en houdt de site in de lucht!
De aanloop naar het incident
Uit de verklaringen van de verdachte kwam naar voren dat hij enkele dagen voor de fatale steekpartij een mes had gekocht bij de Action. P. beweerde dat hij destijds plannen had om iemand te beroven. Hij maakte in zijn telefoon een notitie over het verstoppen van het wapen bij een bruggetje. Op de dag van het incident verliet P. onbegeleid de instelling Fivoor in Den Dolder. Camerabeelden toonden aan dat hij urenlang door het dorp liep en daarbij onder andere een vrouw met een rollator volgde.
Volgens het Openbaar Ministerie kruiste hij het pad van Willemijn Klijnhout, die terugkwam van de pedicure en boodschappen aan het doen was. De politie reconstrueerde dat P. het eerder verstopte mes moet hebben opgehaald en het slachtoffer vervolgens is gaan achtervolgen. Tijdens de zitting verklaarde P. dat de gedachte om haar neer te steken enkele minuten voor de aanval ontstond, omdat hij dacht dat de adrenaline zijn "nare gevoel" zou doen verdwijnen.
Waanbeelden en geweld
Tijdens het onderzoek bleek dat P. leed aan ernstige psychiatrische stoornissen, waaronder wanen die doen denken aan computerspellen. Hij geloofde dat hij de kracht van mensen kon overnemen door hen ernstig geweld aan te doen of te doden. Deze waanideeën kwamen ook naar voren in zijn zoekgeschiedenis op internet en de gewelddadige spellen die hij op zijn kamer speelde. P. verklaarde dat hij het gevoel na de steekpartij vergeleek met "winnen".
De gruwelijke realiteit en het onderzoek
Hoewel P. volhield dat hij het slachtoffer slechts tweemaal had gestoken, wees sectieonderzoek uit dat Willemijn Klijnhout maar liefst zeventien steekwonden had opgelopen, waarvan drie dodelijk. Het OM benadrukte dat er geen enkel bewijs was voor P.'s eerdere bewering dat een "derde persoon" verantwoordelijk zou zijn voor het letsel. DNA-sporen op het mes en de schoenen van de verdachte wezen uitsluitend in de richting van P. en Klijnhout.
Impact op nabestaanden en rol Fivoor
Weduwnaar Paul Klijnhout liet via zijn advocaat een slachtofferverklaring voorlezen. Hij herinnerde zijn vrouw als een positieve en behulpzame vrouw en uitte scherpe kritiek op zorginstelling Fivoor. Klijnhout stelde dat de instelling een groot risico had genomen door de verdachte, die destijds al werd beheerst door waanideeën, onbegeleid naar buiten te laten. Hij deed een beroep op het OM om strafrechtelijk onderzoek te doen naar de verantwoordelijkheden binnen Fivoor, vergelijkbaar met de zaak-Anne Faber.
Eis van het Openbaar Ministerie
Het Openbaar Ministerie acht moord bewezen. De officieren wezen op de zorgvuldige voorbereiding: het kopen van het mes, het internetonderzoek, het verstoppen van het wapen en het doelgericht uitzoeken van een kwetsbaar slachtoffer. P. werd door het Pieter Baan Centrum sterk verminderd toerekeningsvatbaar verklaard. Het OM eiste een gevangenisstraf van zes jaar in combinatie met tbs met dwangverpleging.
De verdediging pleitte voor een ontslag van rechtsvervolging indien de rechtbank P. volledig ontoerekeningsvatbaar zou achten, dan wel een lichtere straf. De rechtbank doet over drie weken uitspraak. Mert P. gaf te kennen niet aanwezig te willen zijn bij de uitspraak.
