Uitgebreid Cold Case Dossier: De brute roofmoord op de 93-jarige 'Oma Bindi' (2005)

Uitgebreid Cold Case Dossier: De onopgeloste moord op de 93-jarige 'Oma Bindi'

Het is een van de meest schrijnende onopgeloste moordzaken van de stad Utrecht: de gewelddadige dood van de 93-jarige Ger Bindi-van der Steeg. Op donderdagochtend 9 juni 2005 werd zij levenloos en bebloed aangetroffen in haar bed aan de Gruttersdijk. De kwetsbare hoogbejaarde vrouw, in de volksmond liefkozend 'Oma Bindi' genoemd, bleek het slachtoffer van een gruwelijk misdrijf. Negentien jaar later is de dader nog altijd spoorloos en wordt de zaak gekenmerkt door een aaneenschakeling van cruciale onderzoeksfouten, vertroebelde tijdlijnen en een familie die verscheurd achterbleef.

Wie was Ger 'Oma' Bindi?

Ger Bindi was geen onbekende in de Domstad. Samen met haar van oorsprong Italiaanse echtgenoot Ottavio Bindi runde zij jarenlang de eerste Italiaanse ijssalon van Utrecht, ijssalon Milaan aan de Amsterdamsestraatweg. De politie omschrijft haar als een keurig verzorgde en zeer geliefde vrouw. Volgens verhalen uit de buurt en van haar dochter Gijsberta stond ze bekend om haar sociale hart; zo deelde ze tijdens de Tweede Wereldoorlog vaak gratis ijsjes uit aan kinderen die het thuis niet breed hadden. Die warme reputatie leverde haar de bijnaam 'Oma Bindi' op, een naam die door velen in de buurt werd gebruikt.

In haar laatste levensjaren was de situatie echter drastisch veranderd. De 93-jarige weduwe woonde alleen aan de Gruttersdijk. Haar gezondheid was broos en ze was sterk afhankelijk geworden van thuiszorgmedewerkers en mantelzorgers. Haar dochter Gijsberta en schoonzoon Mario woonden vlakbij om haar te ondersteunen, maar verder was haar sociale kring klein geworden. Dat gegeven maakt de zaak direct complex: iemand met weinig aanloop is kwetsbaar, maar het betekent tegelijkertijd dat áls er iemand aan de deur komt, er vrijwel geen getuigen zijn.

Motief: Een brute roofmoord of een dwaalspoor?

De opengerukte kasten en het lege sieradenkistje wezen in de eerste uren van het onderzoek sterk in de richting van een brute roofmoord. Een insluiper of bekende zou op zoek zijn geweest naar waardevolle spullen en daarbij geweld niet hebben geschuwd tegen de weerloze bewoonster. Toch houden rechercheurs in dit soort cold cases altijd een slag om de arm. Het is niet ondenkbaar dat een plaats delict doelbewust overhoop is gehaald (staging) om de politie te laten geloven in een roof, terwijl het werkelijke motief heel ergens anders ligt. Tot op de dag van vandaag staat het motief officieel nog niet definitief vast.

Blunders en dwaalsporen: De doodsoorzaak

Wat dit dossier uiterst pijnlijk en gecompliceerd maakt, is de opeenstapeling van fundamentele fouten in de kritieke eerste fase van het onderzoek. De eerste conclusie van de patholoog was dat Oma Bindi was doodgeschoten. Dit stuurde het volledige politieapparaat een specifieke richting in: rechercheurs zochten naar kogelhulzen, kogelbanen, schotresten en getuigen die in de nacht knallen hadden gehoord. Er werden echter geen sporen van een vuurwapen in de woning gevonden.

Pas nadat op aandringen van de politie een contra-expertise werd uitgevoerd, kwam de verbijsterende waarheid aan het licht: de 93-jarige vrouw was helemaal niet neergeschoten, maar door meerdere steekwonden om het leven gebracht. Deze medische dwaling kostte kostbare tijd. Bij een steekpartij is er immers sprake van contactgeweld, bloedspetters en mogelijk verwondingen bij de dader zelf. Het precieze moordwapen is tot op de dag van vandaag onbekend.

Het spoor van DNA-contaminatie

In 2010 kreeg de zaak een nieuwe, onverwachte klap. De recherche had grote hoop gevestigd op een onbekend DNA-spoor dat was veiliggesteld op een cruciaal bewijsstuk. Het leek de sleutel tot de oplossing. Na uitgebreid forensisch onderzoek bleek het spoor echter niet van de dader te zijn, maar van een van de rechercheurs die destijds zelf bij het sporenonderzoek betrokken was. Er had contaminatie (kruisbesmetting) plaatsgevonden. Een veelbelovend spoor bleek waardeloos. Wel meldt de Peter R. de Vries Foundation dat de politie nog altijd over andere, onbekende DNA-sporen in het dossier beschikt.

Impact op de familie: Verdachtmakingen en verdriet

De impact van een onopgeloste moord – zeker met de complexiteit van dit dossier – reikt veel verder dan het slachtoffer alleen. Dochter Gijsberta en haar man hebben enige tijd officieel als verdachten te boek gestaan, een werkwijze die in de recherche vaker voorkomt bij intimi van het slachtoffer. De onderzoeken naar hen werden later echter geseponeerd. Ook een andere Utrechter werd opgepakt, maar wegens gebrek aan bewijs weer vrijgelaten. Er is in al die jaren nooit iemand veroordeeld.

Kleindochter Sandra Bindi gaf in een eerder interview met EenVandaag een pijnlijk inkijkje in de ravage die achterbleef. Doordat de dader nooit werd gepakt, ging de familie elkaar wantrouwen en verdenken, waardoor de onderlinge banden onherstelbaar beschadigd raakten. Zolang de waarheid in nevelen is gehuld, blijft de verdenking als een donkere wolk over de nabestaanden en de buurt hangen.