Waargebeurd Dossier - Seriemoordenaar
De Sneeuwman: Hoe Michel Stokx de geheimen van tientallen kinderen meenam in zijn graf
Locatie: Nederland, België & Duitsland | Dader: Michel Stokx (1942 - 2001)
Op dinsdag 25 september 2001 rinkelt de telefoon op het bureau van de Leuvense politiecommissaris Gilbert Houben. Aan de andere kant van de lijn klinkt de stem van een Nederlandse rechercheur: "Moet je nou wat weten... Stokx is dood." Het bloed trekt weg uit het gezicht van de Belgische zedenrechercheur. Hij weet direct wat dit betekent. Met de dood van de 58-jarige vrachtwagenchauffeur Michel Stokx, verdwijnt de enige sleutel tot de oplossing van tientallen onopgeloste kinderverdwijningen in Europa voorgoed in een urne.
Steun ons vrijwilligerswerk ☕
Wij geloven dat onafhankelijke misdaadverslaggeving voor iedereen vrij toegankelijk moet zijn. Daarom vind je op Moordplekken.nl géén betaalmuren of gesloten premium-artikelen. Ons platform wordt met passie gedraaid door een klein team van vrijwilligers. Waardeer je ons speurwerk en de uitgebreide dossiers? Met een kleine, eenmalige donatie via Buy Me a Coffee help je ons de maandelijkse serverkosten te dekken. Elke bijdrage, hoe klein ook, is enorm welkom en houdt de site in de lucht!
De evolutie van een roofdier
Om te begrijpen hoe Michel Stokx kon uitgroeien tot een van de meest meedogenloze roofdieren van de lage landen, moeten we terug naar zijn jeugd. Geboren op 17 januari 1942 als zoon van een Vlaamse moeder en Nederlandse vader, groeit hij op in een gewelddadig en liefdeloos gezin in Lochristi. Naar eigen zeggen wordt hij op jonge leeftijd misbruikt door een pater op zijn school in Sint-Niklaas. Vanaf zijn puberteit begint hij zelf zedenfeiten te plegen. Er volgt een leven van jeugdinstellingen, psychiatrische klinieken en celstraffen.
Zijn werkwijze evolueert op lugubere wijze. In de jaren zeventig en tachtig ontvoert en verkracht Stokx kinderen, maar laat hij ze nadien vrij. Justitie schat dat hij in die periode maar liefst tachtig kinderen heeft misbruikt. In 1985 wordt hij opgesloten in de zwaarbeveiligde Van Mesdagkliniek in Groningen. Hij ervaart de gedwongen psychiatrische opname als een hel. Wanneer hij in 1987 vrijkomt, zweert hij een eed: hij zal nóóit meer teruggaan. Vanaf dat moment kruist Stokx een dodelijke grens. Om te voorkomen dat zijn slachtoffers hem kunnen identificeren, besluit hij ze na het misbruik te vermoorden. "Een kind laten leven nadat je het verkracht, is een enorm risico," verklaarde hij later ijskoud tegenover rechercheurs. "Als het gevaar te groot wordt, maak ik het dood."
De dodenrit van een internationaal chauffeur
Als internationaal vrachtwagenchauffeur gebruikt Stokx de Europese snelwegen als zijn persoonlijke jachtgebied. Drie moorden heeft justitie uiteindelijk keihard aan hem kunnen linken, waarbij een gruwelijk, vast patroon zichtbaar werd: alle drie de slachtoffers werden met een touw gewurgd.
- Marco Weiser (13): Ontvoerd op 22 juni 1989 in het Duitse Wiesbaden/Mainz. Na misbruik werd de jongen gewurgd. Zijn lichaam werd verstopt onder takken in de berm van de snelweg bij Paderborn.
- Salim Thattil (9): In augustus 1990 met een smoes in de auto gelokt in het Duitse Neustadt. Ook hij werd gewurgd en langs de Duitse Autobahn gedumpt.
- Jessica Laven (11): Op 27 juli 1991 zoekt het meisje naar haar fietssleutel bij zwembad 'De Wijzend' in het Noord-Hollandse Zwaag. Stokx biedt hulp aan en ontvoert haar. Uit de latere aanklacht blijkt een ijzingwekkend detail: Jessica is na haar ontvoering nog enkele dagen in gevangenschap gehouden in de flat van Stokx aan de Maria Incampislaan in Assen. Daarna werd ze gewurgd. Haar stoffelijk overschot werd vier dagen na de ontvoering door Duitse lifters gevonden in de berm van de N7 tussen Groningen en Nieuweschans, nabij Beerta.
Arrestatie en het Pieter Baan Centrum
Dankzij een compositietekening en DNA-materiaal (waaronder een trui van een slachtoffer in zijn cabine) wordt Stokx eind 1991 opgepakt in zijn woonplaats Assen. De zaak komt voor de rechtbank in Alkmaar. Opvallend genoeg legde officier van justitie C. Kok de trucker in de oorspronkelijke dagvaarding voor geen van de drie kindermoorden formeel seksueel misbruik ten laste, vermoedelijk om de bewijslast voor de uiteindelijke moord- en doodslagclaims sluitend te houden. De rechter-commissaris eiste direct een diepgaand psychiatrisch onderzoek in het Pieter Baan Centrum in Utrecht.
Stokx verdwijnt uiteindelijk voor 18 jaar plus TBS de cel in. Maar voor de Belgische recherche is de zaak dan nog lang niet gesloten. Zij hebben Stokx in het vizier voor de geruchtmakende verdwijning van de 10-jarige Nathalie Geijsbregts.
De verdwijning van Nathalie Geijsbregts
Op de ijskoude ochtend van 26 februari 1991 staat de 10-jarige Nathalie te wachten op de schoolbus in het Belgische Leefdaal. Ze zal nooit op school aankomen. Jarenlang loopt het onderzoek vast, mede doordat de Nederlandse politie de Belgen informeert dat Michel Stokx een waterdicht alibi heeft. Zijn tachograaf zou aantonen dat hij op het moment van de ontvoering stilstond in het Franse Colmar.
Pas in 1997 kijkt de Leuvense recherche opnieuw naar het dossier. Ze ontdekken een cruciale fout: Stokx heeft met een schroevendraaier geknoeid met zijn tachograaf. In de bewuste nacht werd zijn tankpas gebruikt in Metz — maar liefst 300 kilometer dichter bij de Belgische grens. Ook het psychologische profiel paste perfect. Vlak voor de moord op Jessica Laven huurde hij 20 pornofilms. In de dagen voorafgaand aan de verdwijning van Nathalie, huurde hij er 18 bij zijn lokale videotheek in Assen. Daarnaast kocht hij na de ontvoering van Nathalie obsessief Belgische kranten om het onderzoek te volgen.
Onvergeeflijke blunders en vernietigd bewijs
Voor Anita Pintjens, de moeder van Nathalie, zijn de opeengestapelde politiefouten onverteerbaar. De zwaarste klap volgt wanneer ze de inventarislijst inziet van de huiszoeking bij Stokx in Assen. Rechercheurs vonden daar drie kinderslipjes waar de kinderloze vrachtwagenchauffeur geen verklaring voor had. Eén beschrijving tartte alle toeval: 'een wit kinderslipje met roze stippen'. Nathalie droeg exact zo'n exemplaar.
Als het Belgische gerecht vraagt om het kledingstuk voor een DNA-vergelijking met een haarborstel van Nathalie, volgt een onthutsend antwoord uit Nederland: het bewijsmateriaal is door een administratieve dwaling overgedragen aan de douane en in een oven verbrand. De laatste forensische strohalm ging letterlijk in rook op.
Een mysterieus einde in Scheveningen
Uiteindelijk halen de Leuvense speurders Stokx naar België voor verhoor. Stokx weigert echter te praten en speelt psychologische spelletjes. In de Nederlandse gevangenis heeft hij inmiddels een status opgebouwd als 'frietboer' voor de afdeling; hij wil in de hiërarchie niet wegzakken door wéér een kindermoord te bekennen.
Aan die patstelling komt in de nazomer van 2001 een bizar einde. Stokx overlijdt in het brandwondencentrum na een onverklaarbaar incident in de Extra Beveiligde Inrichting (EBI) in Scheveningen. Volgens de officiële lezing viel er een fles terpentijn, knapte er een TL-buis en vatte hij vlam door de vonken. Branddeskundigen uitten direct zware twijfels over dit onwaarschijnlijke scenario. Ging het om zelfmoord, moord door medegedetineerden of daadwerkelijk een tragisch ongeval?
Wat de waarheid ook is: met de laatste adem van Michel Stokx stierf ook de hoop voor de nabestaanden van Nathalie Geijsbregts. De Sneeuwman nam zijn duisterste geheimen definitief mee in het graf.
