Dossier Sietske H.: Vier verzwegen zwangerschappen, vier dode baby's in koffers op zolder
Het is een van de meest lugubere en verbijsterende strafzaken uit de recente Nederlandse geschiedenis. Een ogenschijnlijk doodnormale, vrolijke tandartsassistente uit het Friese dorpje Nij Beets wist jarenlang maar liefst vier zwangerschappen verborgen te houden. Vier keer beviel ze in absolute stilte op haar zolderkamer. Vier keer bracht ze haar pasgeboren baby direct na de geboorte om het leven. En jarenlang bewaarde ze de lijkjes in koffers op zolder, terwijl haar ouders een verdieping lager leefden. Hoe kon Sietske H. transformeren van de ‘perfecte dochter’ in een viervoudig kindermoordenares? Dit is de complete reconstructie van een onvoorstelbare tragedie.
Steun ons vrijwilligerswerk ☕
Wij geloven dat onafhankelijke misdaadverslaggeving voor iedereen vrij toegankelijk moet zijn. Daarom vind je op Moordplekken.nl géén betaalmuren of gesloten premium-artikelen. Ons platform wordt met passie gedraaid door een klein team van vrijwilligers. Waardeer je ons speurwerk and de uitgebreide dossiers? Met een kleine, eenmalige donatie via Buy Me a Coffee help je ons de maandelijkse serverkosten te dekken. Elke bijdrage, hoe klein ook, is enorm welkom en houdt de site in de lucht!
De gruwelijke ontdekking
Vrijdag, begin augustus 2010. De politie valt een rijtjeshuis binnen in het Friese dorp Nij Beets. De aanleiding is een tip van de werkgever van de 25-jarige Sietske H., een tandarts in het nabijgelegen Beetsterzwaag. Hem was opgevallen dat zijn assistente de afgelopen jaren herhaaldelijk flink aankwam, zich ziek meldde en vervolgens weer slank op het werk verscheen. Als hij haar confronteerde met haar overduidelijke zwangerschappen, werd ze boos of vertelde ze uiteindelijk dat ze de baby's 'ter adoptie' had afgestaan.
Toen Sietske bij de politie geen enkel adoptiebewijs kon overleggen, volgde een huiszoeking. Op de zolder van de ouderlijke woning, deels achter wat stoelen en tussen de rommel, vonden rechercheurs drie zwarte en één blauwe koffer. De aanblik op de zolder tartte elke beschrijving. In de koffers zaten vuilniszakken en plastic tassen (onder meer van kledingwinkel Vero Moda). In die tassen zaten de in verre staat van ontbinding verkerende lichaampjes van vier voldragen baby's. Drie meisjes en één jongetje. Ze kregen van justitie de kille nummers S 2010-257 tot en met S 2010-260. De ouders van Sietske, met wie zij al die tijd in het huis woonde, hadden jarenlang letterlijk onder een macaber kerkhof geslapen.
Een web van angst en vormeloze kleding
Nij Beets is in shock na de vondst. Internetsites vullen zich met foto's van Sietske: een knappe, breedlachende brunette in een oranje Bavaria-jurkje in de kroeg, genomen tijdens het WK voetbal, nauwelijks een maand voordat haar geheim uitkwam. Vrienden, kennissen en zelfs haar eigen familie vallen van hun stoel. Niemand, maar dan ook echt niemand, had iets gemerkt.
Hoe verberg je vier zwangerschappen? Uit het latere strafdossier blijkt dat Sietske leefde in een verlammende angst voor roddels. Ze was de 'perfecte dochter' en een ongeplande zwangerschap buiten een vaste relatie paste niet in dat plaatje. De vader van alle vier de baby's bleek Hylke, haar grote liefde met wie ze een knipperlichtrelatie had. Ze hadden onbeschermde seks, maar Sietske durfde niet naar de huisarts voor de pil. Ze was bang dat de dokter lastige vragen zou stellen over eerdere, verborgen zwangerschappen. Om haar groeiende buik te verbergen droeg ze wijde soepjurken en vormeloze kleding. In de kroeg dronk ze gewoon alcohol door om niet op te vallen. Het masker werkte perfect; haar omgeving zag wat ze wilde zien.
De bizarre bevallingen en dodingshandelingen
De kille routine waarmee Sietske te werk ging, kwam pijnlijk gedetailleerd aan het licht tijdens de zittingen. Tussen juni 2003 en juni/juli 2009 baarde ze vier kinderen. De eerste keer (juni 2003) was ze pas 18. Midden in de nacht begonnen de weeën. Terwijl haar zus op nog geen drie meter afstand lag te slapen, gescheiden door slechts een boekenkast, perste Sietske op haar knieën en in absolute stilte een dochtertje naar buiten. Toen de baby geboren werd en begon te huilen, raakte Sietske in blinde paniek. Ze pakte een kussen, drukte dit op het gezichtje van het meisje en hield het daar tot het huilen stopte.
Bij de volgende bevallingen sloop er een huiveringwekkende voorbereiding in haar handelen. Sietske legde handdoeken, zwaar maandverband en een schaar klaar om de navelstreng door te knippen. Ze bedekte de vloer en haar matras met vuilniszakken. De forensische feiten uit het NFI-rapport lieten zien hoe de pasgeborenen om het leven werden gebracht:
- Baby 1 (Meisje, juni 2003): Verstikt met een kussen.
- Baby 2 (Jongen, maart 2005): Verstikt door de handen van de moeder op de mond en neus te drukken.
- Baby 3 (Meisje, januari 2007): Verstikt met de handen. Er werd een kledingstuk in het mondje gestopt en een plastic tas strak om het hoofdje gebonden.
- Baby 4 (Meisje, juni 2009): Verstikt met de handen, tevens een deel van een T-shirt in de mondholte gestopt.
De ijskoude zitting en de eerste straf
In mei 2011 staat Sietske voor de rechtbank in Leeuwarden. Voor het publiek is ze een enigma. Gekleed in een roze blouse zit ze de hele dag voorovergebogen. Ze spreekt zacht, maar helder. Tranen vloeien er amper als het over de moorden gaat. De feiten bespreekt ze zakelijk. "Het was net of ik het niet was. Alsof ik ernaar keek," verklaart ze. Pas wanneer de rechter vraagt waarom ze de koffers met lijkjes tijdens een eerdere verhuizing gewoon had meegenomen in plaats van ze te dumpen, breekt ze. "Zo had ik het toch nog bij me," snikt ze.
Omdat Sietske in eerste instantie weigert mee te werken aan een onderzoek in het Pieter Baan Centrum (uit angst voor TBS), kan de rechtbank geen stoornis vaststellen. De rechter oordeelt hard: hoewel de eerste baby in paniek is gedood (kinderdoodslag), heeft ze bij de overige drie baby's voorbereidingen getroffen. De rechtbank ziet dit als voorbedachten rade: kindermoord. Het vonnis is onverbiddelijk: 12 jaar cel, de absolute maximumstraf.
Een medische doorbraak in hoger beroep
Sietske en haar advocate, Barbara Klunder, gaan in hoger beroep. In aanloop naar de zitting in 2012 stemt Sietske alsnog in met neurologisch en psychologisch onderzoek. Dit besluit verandert de hele zaak. Gedragsdeskundigen ontdekken een cruciale medische oorzaak voor haar oninvoelbare gedrag. Sietske blijkt te lijden aan polymicrogyrie, een zeldzame aangeboren hersenafwijking.
Deze afwijking leidt tot een zogenaamd 'frontaal syndroom'. De frontale kwab regelt impulsbeheersing, zelfreflectie, planning en het overzien van consequenties. Door deze beschadiging ontbreekt het Sietske letterlijk aan de neurologische bedrading om problemen op een volwassen manier op te lossen. Tijdens de rechtszaak legde een deskundige het treffend uit: "Ze heeft wel een soort gevoel van goed en fout, maar ze heeft geen geweten zoals u en ik. Ze vermijdt de realiteit. Als ze iets wegstopt, is het er niet meer."
Op basis van deze nieuwe medische feiten oordeelt het gerechtshof in oktober 2012 totaal anders. De rechters geloven dat zij vooraf geen plan had bedacht. Het was telkens het huilen van de pasgeboren baby dat bij haar, in haar neurologisch beperkte brein, kortsluiting en de impuls tot doden veroorzaakte. Het hof spreekt haar vrij van kindermoord en veroordeelt haar voor viervoudige kinderdoodslag. Ze krijgt 3 jaar gevangenisstraf en, om de maatschappij te beschermen, TBS met dwangverpleging.
De nasleep en verloren toekomst
De zaak liet diepe littekens achter. De ouders van Sietske, die volkomen onwetend waren, verlieten hun huis in Nij Beets. Hylke, de vader van de kinderen, bleef achter met de onvoorstelbare wetenschap dat hij een zoon en drie dochters had, zonder het ooit geweten te hebben.
In de vrouwengevangenis, en later in de kliniek, probeerde Sietske het verleden een plek te geven. Begin 2011, maanden na haar arrestatie, besloot ze haar dode kinderen alsnog een naam te geven. Welke namen de drie meisjes en de jongen kregen, is nooit openbaar gemaakt. Sietske sprak in de rechtbank ooit de woorden: "Ik probeer me wel eens voor te stellen hoe het had kunnen zijn. Als ze nog hadden geleefd, had ik een zoon van zes gehad en drie dochters van acht, vier en twee. Ik haat mezelf voor wat ik heb gedaan." Dankzij de TBS-maatregel wordt geprobeerd te voorkomen dat het verknipte patroon van vermijding ooit nog een kans krijgt. Maar voor de vier baby's op de zolder in Nij Beets kwam die hulp jaren te laat.
