Cold Case Dossier: De gruwelijke en onopgeloste moord op Ine Wijnen (38) in Eindhoven
Het is augustus 1999. In een appartement aan de Johannes Buijslaan in Eindhoven wordt het levenloze lichaam van de 38-jarige Ine Wijnen gevonden. Ze is het slachtoffer geworden van een misdrijf waarbij extreem geweld is gebruikt. Ondanks een veroordeling in 2001, volgde er in 2003 een opzienbarende vrijspraak wegens gebrek aan overtuigend bewijs. Ruim 25 jaar later staat de zaak nog altijd te boek als een onopgeloste cold case. Dit is het complete, feitelijke dossier van de moord op Ine Wijnen.
Wie was Ine Wijnen?
Ine Wijnen, geboren op 15 juli 1961 in Valkenswaard, was ten tijde van haar overlijden 38 jaar oud. Ze woonde in een appartement in Eindhoven en voorzag in haar levensonderhoud als bezorgster van reclame- en pakketmateriaal, gecombineerd met werk als schoonmaakster. Familieleden omschrijven haar als een rustige en sociale vrouw. Ze was een echt familiemens dat hield van lezen, muziek luisteren en op vakantie gaan.
De fatale woensdag 18 augustus 1999
De reconstructie van haar laatste uren begint op woensdag 18 augustus 1999. Ine had die dag geen bezorgroute, maar had wel materiaal opgehaald om thuis het werk voor de volgende dag voor te bereiden. Het allerlaatste bekende levensteken is rond 18.20 uur. Ine werd toen gezien in een snackbar in Eindhoven, waar ze eten en een pakje sigaretten kocht. Vanaf het moment dat zij naar haar woning terugkeerde, ontbreekt elk spoor. De politie concludeerde in het onderzoek dat zij hoogstwaarschijnlijk nog diezelfde avond om het leven is gebracht.
Toen Ine de volgende dag niet op haar werk en bij een afspraak op het uitzendbureau verscheen, begonnen collega's zich zorgen te maken. Toen ze ook op vrijdag nog onbereikbaar was, werd de politie ingeschakeld.
De ontdekking en het extreme geweld
Op vrijdagavond 20 augustus 1999 betraden agenten haar appartement aan de Johannes Buijslaan. Binnen deden zij een gruwelijke ontdekking. Ine Wijnen werd dood aangetroffen op haar bed, halfnaakt en met haar handen en voeten vastgebonden. De woning was volledig overhoop gehaald en er was duidelijk geprobeerd om brand te stichten, vermoedelijk om forensische sporen te wissen.
Uit de autopsie en het politieonderzoek bleek dat er sprake was van extreem veel geweld. Volgens latere publicaties van de Peter R. de Vries Foundation is Ine vermoedelijk gewurgd met een combinatie van een touw en textiel. Een gruwelijk forensisch detail onderstreepte de ernst van de aanval: het neusbeen van het slachtoffer was door de impact van het geweld losgekomen van de schedel. Daarnaast hield de politie, gelet op de omstandigheden, sterk rekening met de aanname dat zij seksueel was misbruikt.
🔍 Geen braaksporen en gestolen geld
Twee elementen uit het eerste onderzoek bleken cruciaal voor de theorievorming van de recherche:
- Geen braaksporen: Ondanks de chaos in de woning waren er geen inbraaksporen aan de deuren of ramen. Dit wees er sterk op dat Ine haar moordenaar waarschijnlijk zelf had binnengelaten, en dat de dader dus geen onbekende hoefde te zijn.
- Bankpas gebruikt na haar dood: Kort na haar overlijden is er met haar bankpas geld opgenomen bij een geldautomaat in Eindhoven. Er werd het maximale bedrag gepind, maar helaas waren er geen bruikbare camerabeelden om de pinner te identificeren.
De verdachte in beeld: Ex-vriend Martijn de W.
Het vizier van de recherche richtte zich al snel op een man uit haar verleden: haar ex-vriend Martijn de W. Hoewel hun relatie voorbij was, hadden de twee in de periode voor de moord nog wel contact gehad. Martijn had bovendien een fors strafblad met eerdere veroordelingen voor zware geweldsmisdrijven. Toen de politie tijdens het onderzoek verschillende forensische sporen in de richting van Martijn zag wijzen, werd hij op 10 september 1999 aangehouden.
Het Openbaar Ministerie bracht vier zwaarwegende forensische elementen in:
- Een schaamhaar op het matras: Er werd een schaamhaar van Martijn op het matras van Ine gevonden. Dit leek belastend, maar omdat vaststond dat zij ook na hun relatie nog vrijwillig seksueel contact hadden gehad, kon dit spoor ook op een eerder, onschuldig moment zijn achtergelaten.
- Handboeien met bloed: Bij Martijn werden handboeien aangetroffen met daarop een bloedspoor van Ine Wijnen.
- Sisaltouw: De politie vond sisaltouw bij de verdachte, een type touw dat ook op de plaats delict was gebruikt.
- Toegangssleutel: Bij de spullen van Martijn zat een sleutel die toegang gaf tot de centrale toegangsdeur van het flatgebouw waar Ine woonde.
Veroordeling in 2001 en schokkende vrijspraak in 2003
Naast het onderzoek naar de dood van Ine, kwam in dezelfde periode een ander ernstig misdrijf aan het licht. Martijn de W. werd ervan verdacht in augustus 1999 een 17-jarig meisje in Eindhoven op gewelddadige wijze te hebben verkracht.
In februari 2001 achtte de rechtbank in Den Bosch Martijn de W. schuldig aan zowel de moord op Ine Wijnen als de verkrachting van het 17-jarige meisje, en veroordeelde hem tot 20 jaar gevangenisstraf. Martijn bleef de moord op Ine echter stellig ontkennen en tekende hoger beroep aan.
Op 24 maart 2003 nam de zaak een fundamentele wending. Het gerechtshof in Den Bosch sprak Martijn de W. volledig vrij van de moord op Ine. Het hof oordeelde dat de combinatie van sporen juridisch onvoldoende overtuigend was. De schaamhaar kon immers van een eerdere ontmoeting zijn, en ook voor de handboeien, de sleutel en het touw gold dat het bezit of het bloed op zichzelf onvoldoende onomstotelijk bewijs vormde dat hij dé dader was ten tijde van de moord.
Belangrijke juridische context: Martijn de W. werd in hoger beroep wél veroordeeld voor de verkrachting van het 17-jarige meisje. Hij kreeg daarvoor zeven jaar cel, een straf die hij inmiddels heeft uitgezeten. Juridisch staat vast dat Martijn is vrijgesproken voor de moord op Ine Wijnen.
Bekijk de uitzending van Peter R. de Vries over de zaak Ine Wijnen:
De zoektocht naar antwoorden gaat door
Door de vrijspraak van de enige verdachte, bleef de moord op Ine Wijnen onopgelost. De zaak belandde op de coldcasekalender en werd in 2017 onder meer in gevangenissen onder de aandacht gebracht in de hoop dat iemand zou praten. In 2024, 25 jaar na dato, luidde zus Ellis samen met de Peter R. de Vries Foundation opnieuw de noodklok. In een emotionele oproep deelde Ellis hoe het verlies en het onrecht haar leven blijvend hebben getekend.
❓ De 7 belangrijkste open vragen in dit dossier
- Wie liet ze binnen? Gezien het ontbreken van braaksporen lijkt het erop dat Ine haar moordenaar kende of zelf heeft binnengelaten.
- Wie pinde haar geld? Er is na de moord geld opgenomen. Omdat er geen camerabeelden zijn, is de identiteit van de pinner nog altijd onbekend.
- Van wie was het spoor op het bed? Het spoor van Martijn werd verklaard door eerder vrijwillig contact. Maar was er ook nog DNA of een spoor van de échte dader aanwezig?
- Hoe kwam Ine's bloed op de boeien? Het bloed op de handboeien van de ex-vriend blijft een van de meest opvallende mysteries, ondanks dat het juridisch onvoldoende bewijs was.
- Wie stichtte de brand? Wie deed na het extreme geweld nog een, mislukte, poging om het appartement in de as te leggen?
- Wat was het motief? Waarom moest deze rustige, sociale vrouw met zulk extreem geweld om het leven worden gebracht?
- Was er een tunnelvisie? Wezen de omstandigheden slechts ongelukkig in de richting van Martijn, en loopt de echte moordenaar hierdoor al meer dan 25 jaar vrij rond?
Tijdlijn van de moordzaak Ine Wijnen
| 15 juli 1961 | Ine Wijnen wordt geboren in Valkenswaard. |
| 18 augustus 1999 (18:20) | Ine wordt voor het laatst levend gezien in een snackbar in Eindhoven. |
| 18 augustus 1999 (Avond) | Vermoedelijk tijdstip waarop Ine in haar woning wordt vermoord. |
| 19 augustus 1999 | Ine verschijnt niet op haar werk; collega's krijgen geen gehoor. |
| 20 augustus 1999 | De politie forceert de deur en vindt Ine dood in haar appartement. |
| 10 september 1999 | Haar ex-vriend Martijn de W. wordt door de recherche aangehouden. |
| Februari 2001 | De rechtbank veroordeelt Martijn tot 20 jaar cel voor de moord en een losstaande verkrachting. |
| 24 maart 2003 | Het gerechtshof spreekt Martijn de W. in hoger beroep vrij van de moord wegens gebrek aan bewijs (maar veroordeelt hem voor de verkrachting). |
| 2017 | De zaak belandt op de landelijke coldcasekalender voor gedetineerden. |
| 2024 | De Peter R. de Vries Foundation en zus Ellis vragen opnieuw aandacht voor het dossier. |
| Heden | De moord op Ine Wijnen is nog altijd onopgelost. |
Heeft u informatie? Weet u na al die jaren wie er verantwoordelijk is voor de dood van Ine Wijnen of heeft u informatie over de pinner? Neem dan contact op met de opsporingstiplijn van de politie (0800-6070), Meld Misdaad Anoniem (0800-7000) of via de Peter R. de Vries Foundation.
