Cold Case: De brute moord op Anton van Tienhoven (60) met 82 steken
In november 2004 werd de 60-jarige Anton van Tienhoven het slachtoffer van een onvoorstelbaar gewelddadige moord in zijn woning aan de Van der Hooplaan (huisnummer 86) in Amstelveen. Met maar liefst 82 steken werd de weduwnaar om het leven gebracht. Ondanks een overvloed aan theorieën, getuigenverklaringen en een duidelijke hoofdverdachte, loopt de dader ruim twee decennia later nog altijd vrij rond.
Wie was Anton van Tienhoven?
Anton (geboren in 1944 in Amsterdam) groeide op in een middenstandsgezin. Door familie en vrienden werd hij liefkozend 'Toon' genoemd. In 1969 trouwde hij met Ingrid Vlok en samen kregen zij twee kinderen: Anton junior en Natasja. Anton was een rustige en zorgzame man die bijna 35 jaar werkte bij vliegtuigbouwer Fokker. Daar maakte hij gestaag carrière, van de tekenkamer tot eindcontroleur. Toen Fokker in 1996 failliet ging, kwam hij moeilijk weer aan het werk en belandde hij in een lastige levensfase.
In de jaren daarna werd hij zwaar getroffen door privéproblemen. Hij verloor een kleinkind en ongeveer een jaar voor de moord overleed zijn geliefde vrouw Ingrid. Anton had grote moeite met dit verlies. Hij trok zich steeds meer terug uit de buitenwereld en leefde in het huis waar hij al zo'n dertig jaar woonde, voornamelijk nog samen met zijn hondje.
De lugubere ontdekking
Het was donderdag 25 november 2004 toen zijn schoondochter rond 11.00 uur bij de woning in Amstelveen arriveerde. Ze vond het vreemd dat het licht nog brandde en Anton niet opendeed, aangezien hij doorgaans een vroege vogel was en vaak thuis was. Toen ze met haar reservesleutel naar binnen ging, deed ze een afschuwelijke ontdekking.
Anton lag dood op de keukenvloer, vlak naast de koelkast. Zijn kleding was volledig doordrenkt met bloed. Zijn hondje zat getraumatiseerd en verscholen achter de bank. De hulpdiensten werden onmiddellijk gebeld, maar konden alleen nog maar vaststellen dat Anton was overleden.
🔍 Plaats delict: Een ongekende woede-uitbarsting
De moord was buitengewoon gewelddadig. Anton was maar liefst 82 keer gestoken in onder meer zijn hals, borst en buik. De recherche stelde vast dat dit gebeurde met een relatief smal voorwerp met een lemmet van zo'n acht centimeter, vermoedelijk een kruiskopschroevendraaier. Het hoge aantal steken wijst volgens de latere reconstructie van Peter R. de Vries en de advocaat van de familie sterk op een persoonlijke confrontatie, een uitbarsting van woede of wraak.
Er bleek niets van waarde uit de woning te zijn gestolen, wat een klassieke roofmoord uitsloot. Ook de inbraaksporen waren niet eenduidig. Wel vond de technische recherche een veeg op het raam van de buitendeur (mogelijk veroorzaakt door een schouder) en vingerafdrukken op het kozijn van de bijkeuken. Dit wierp de vraag op: heeft Anton zijn moordenaar zelf binnengelaten, of drong deze zich met geweld naar binnen?
Opvallend detail: Anton droeg zijn buitenschoenen toen hij werd gevonden. Normaal droeg hij binnenshuis pantoffels. Dit wekte het vermoeden dat hij mogelijk net op het punt stond om naar buiten te gaan. Bovendien was zijn halsketting gebroken, wat sterk wees op een hevige worsteling.
De hoofdverdachte: een explosieve burenruzie
De recherche had al snel een zeer concrete hoofdverdachte in het vizier: de 44-jarige voormalige buurman Vinod S. De man, een bekende van de politie wegens drugsgebruik, bedreiging, vernieling en mishandeling, had een extreem slechte verstandhouding met Anton.
Het conflict escaleerde op 13 september 2002. Toen de politie voor geluidsoverlast bij Vinod kwam, legde Anton in zijn tuin aan de agenten uit wat er speelde. Vinod gooide daarop in het bijzijn van de agenten twee bierflessen naar Anton. Dit leidde tot een aangifte van poging tot zware mishandeling, een boete van €700 voor Vinod en uiteindelijk zijn huisuitzetting. Vinod hield Anton hiervoor verantwoordelijk.
Er volgden ernstige bedreigingen. Volgens getuigen riep Vinod: "Die Van Tienhoven die pak ik..." Ook de kinderen van Anton werden bedreigd. Anton werd bang, hield ramen en deuren angstvallig gesloten en noteerde incidenten, zoals toen Vinod in februari 2003 en augustus 2004 intimiderend bij hem voor de deur stond. Een kennis van Vinod verklaarde bovendien dat Vinod vaak een klein mesje en een kruiskopschroevendraaier bij zich droeg voor 'zelfverdediging' als hij drugs kocht in de Bijlmer.
De dag van de moord en het vluchtgedrag
De tijdlijn van 24 november 2004, de dag van de moord, is opzienbarend. Vinod ging overdag naar het politiebureau om aangifte te doen tegen Anton wegens een vermeende valse aangifte. Omdat de buurtregisseur er niet was, vertrok hij onverrichter zake. Anton werd die avond tussen 20.00 en 20.30 uur voor het laatst levend gezien, lopend over de Van der Hooplaan richting het centrum. Ongeveer tien uur na het politiebezoek van Vinod, werd Anton afgeslacht.
De recherche kreeg informatie van buurtbewoner Abdel Moeniem. Moeniem was zelf even verdacht door buurtroddels (hij had een lening bij Anton en mocht geen kamer bij hem huren), maar hij verklaarde dat hij die bewuste avond op een bankje achter de woning aan de Plesmansingel zat te blowen en een biertje dronk. Hij had Anton niet gezien, maar wél Vinod.
Het gedrag van Vinod na de moord maakte hem nog verdachter. Vier dagen na het misdrijf verdween hij spoorloos. Hij liet spullen achter in zijn gehuurde kamer, veranderde zijn telefoonnummer en zei tegen een buurtbewoner: "Het werd te heet onder mijn voeten." In een afgeluisterd telefoongesprek met zijn zus vertelde hij dat hij "in nood" zat.
Het forensische bewijs stort in
Na dagenlange observaties werd Vinod op 4 januari 2005 aangehouden in een kamer voor daklozen in Amsterdam. Bij een huiszoeking vond de recherche twee shirts en een trui in een plastic tas, en een leren jas met een bloedveeg. Vinod ontkende de moord stellig, ontkende de bedreigingen en kwam met een wankel alibi (waarbij de tijden meermaals wisselden).
Toch werd Vinod niet vervolgd. Het forensische onderzoek draaide uit op een bittere teleurstelling voor het rechercheteam:
- Het bloed op de kleding en de jas was niet van Anton. Vinod verklaarde dat hij een bloedneus had gehad, en het bleek inderdaad zijn eigen bloed te zijn.
- De technische recherche had monsters genomen van Antons polsen, kin en nagelmateriaal, in de overtuiging dat daar dader-DNA zou zitten vanwege de worsteling. Dit DNA leverde echter geen match op met Vinod.
- Het vermoedelijke moordwapen (de schroevendraaier waarvan Vinod toegaf er een te bezitten) werd nooit teruggevonden. Er is door de recherche niet goed doorgevraagd naar de verblijfplaats hiervan.
- Er was geen enkele directe getuige die Vinod de moord zag plegen.
Kritiek op het onderzoek
Zonder match met het DNA, zonder moordwapen en zonder bloed van het slachtoffer, moest Vinod in januari 2005 worden vrijgelaten. Hij werd officieel geen verdachte meer.
De familie bleef gefrustreerd achter. In 2007 riepen dochter Natasja en vriend Fred de hulp in van Peter R. de Vries. Natasja klaagde dat ze zelf steeds achter de politie aan moest bellen, dat tips te laat werden opgepakt en dat andere mogelijke verdachten onvoldoende werden onderzocht. De kritiek was dusdanig gegrond dat de hoofdofficier van justitie een excusesbrief naar de familie stuurde wegens de slechte informatievoorziening.
Volgens advocaat mr. Fred Stelen wees het hele dossier gevoelsmatig richting Vinod, maar was de zaak domweg niet tot de bodem uitgezocht. Essentiële vragen (Van wie is het DNA dan wel? En van wie zijn de vingerafdrukken op de deurpost?) bleven onbeantwoord.
De moord op Anton van Tienhoven staat vandaag de dag officieel op de landelijke coldcaselijst, met een beloning van €20.000 voor de gouden tip. De 82 steken hebben een enorme wond achtergelaten bij de nabestaanden, maar degene die het gereedschap vasthield is nog altijd spoorloos.
