Dossier Cheryl Morriën (7): Het onopgeloste mysterie van het meisje dat in het niets verdween
IJmuiden, dinsdag 5 augustus 1986. De zevenjarige Cheryl Prisilla Morriën stapt rond half twaalf 's ochtends de deur uit van de ouderlijke flat aan de Schiplaan. Ze is op weg naar een vriendinnetje in de buurt. Vanaf dat moment lijkt de aarde haar te hebben opgeslokt. Bijna veertig jaar later is Cheryl nog altijd spoorloos. Wat volgde is een van de meest complexe en frustrerende cold cases uit de Nederlandse misdaadgeschiedenis, gekenmerkt door bizarre aanwijzingen, genegeerde getuigen, een falend justitieel apparaat en een familie die weigert op te geven.
Steun ons vrijwilligerswerk ☕
Wij geloven dat onafhankelijke misdaadverslaggeving voor iedereen vrij toegankelijk moet zijn. Daarom vind je op Moordplekken.nl géén betaalmuren of gesloten premium-artikelen. Ons platform wordt met passie gedraaid door een klein team van vrijwilligers. Waardeer je ons speurwerk en de uitgebreide dossiers? Met een kleine, eenmalige donatie via Buy Me a Coffee help je ons de maandelijkse serverkosten te dekken. Elke bijdrage, hoe klein ook, is enorm welkom en houdt de site in de lucht!
Een meisje dat niet zomaar meeging
Het gezin Morriën (bestaande uit vader Hans, moeder Nellie, Cheryl en haar zus Rachel) was nog maar net terug van een vakantie in Italië. Cheryl werd door haar omgeving omschreven als een verstandig kind. Ze was voorzichtig, nam de tijd om mensen te observeren en schonk haar vertrouwen pas als ze zich veilig voelde. Dit karaktertrekje is voor de nabestaanden cruciaal: Cheryl was abosluut geen meisje dat zomaar, zonder argwaan, met een onbekende zou meelopen of in een auto zou stappen. Toch is dat precies wat er gebeurd moet zijn.
Rond 18:00 uur die dinsdagavond sloeg de paniek toe bij haar ouders. Cheryl was niet thuisgekomen voor het avondeten. Bij navraag bleek ze die ochtend überhaupt nooit bij het vriendinnetje te zijn aangekomen; het gezin was niet thuis geweest. De politie werd ingeschakeld, en de zoektocht begon.
De groene Lada en bizarre voorvallen
Al snel na de verdwijning meldden zich getuigen met verontrustende observaties. Meerdere onafhankelijke personen maakten melding van een groene stationwagen, vermoedelijk een Lada, met een blauwe kentekenplaat. Een van de getuigen, een vrouw die Cheryl goed kende, verklaarde dat zij rond 15:30 uur met haar eigen auto zo'n twee minuten achter de groene Lada had gereden. Ze wist "honderd procent zeker" dat ze Cheryl op de achterbank had zien zitten. Voorin zaten twee onbekende mannen. Zelfs een jogger in de duinen meldde later dat hij rond die tijd twee mannen in nette pakken uit de bosjes zag komen, met een groene Lada in de nabijheid.
Naast de waarnemingen van de auto stapelden de vreemde incidenten zich op. Zo ontvingen de ouders kort na de verdwijning een telefoontje op hun geheime, onvermelde telefoonnummer — een nummer dat vrijwel niemand kende, behalve Cheryl zelf, die het uit haar hoofd had geleerd. Wat er precies in dat telefoongesprek is gezegd, blijft in nevelen gehuld. Daarnaast meldde een buurtbewoonster zich aan de deur met de ijzingwekkende en volstrekt onverklaarbare mededeling dat "het verkeerde meisje was ontvoerd." Al deze sporen leken in een bodemloze put te vallen.
De tunnelvisie: Michel Stockx als dader?
Ondanks intensieve zoekacties met helikopters, honden en massale inzet in de duinen rond IJmuiden, werd er geen spoor van de 7-jarige gevonden. Uiteindelijk richtte justitie haar pijlen op de beruchte Belgische vrachtwagenchauffeur en meervoudig kindermoordenaar Michel Stockx. Op de dag van Cheryls verdwijning was Stockx niet teruggekeerd van een proefverlof uit een tbs-kliniek. Hij zou in de regio Amsterdam/Velsen zijn geweest. Jaren later lekte uit dat Stockx was afgeluisterd en tegen zijn toenmalige vrouw sprak over "dat geintje in Velsen" dat hem dwarszat.
In 2002 sloot de politie het dossier af met de conclusie dat Stockx vrijwel zeker de moordenaar van Cheryl was. Echter, tot groot verdriet en onvrede van de familie, ontbrak elk hard bewijs. De bekentenissen die Stockx in de loop der jaren zou hebben gedaan aan een medegedetineerde en aan zijn oud-advocaat Anthony Wijnberg, spraken elkaar fundamenteel tegen. Aan de advocaat vertelde hij dat hij haar in een moeras had gedumpt na misbruik. Aan een medegevangene verklaarde hij dat hij haar zónder misbruik in de Kennemerduinen had begraven. Een derde versie sprak van een graf bij een stroomhuisje langs de A6. Onderzoek wees uit dat daar nooit een stroomhuisje had gestaan. Forensisch bewijs in de auto van Stockx is nooit gevonden.
Het particuliere onderzoek stuitte bovendien op een opzienbarend spoor bij een villa aan de Hoge Duin en Daalseweg in Bloemendaal. Speurhonden van Stichting Signi sloegen in 2017 aan op 'lijklucht' nabij de plek waar vroeger een septic tank lag. Buro Zoeklicht stelt dat het toenmalige Openbaar Ministerie (OM) in de periode 2002-2007 nader onderzoek op dit perceel moedwillig lijkt te hebben gefrustreerd.
Volgens de onderzoekers claimde een Officier van Justitie dat de zaak was gesloten omdat de aannemer zou hebben verklaard dat de septic tank meters verplaatst was. Uit opvragingen bij diverse omgevingsdiensten in september 2025 bleek echter dat er nooit vergunningen of meldingen zijn geweest voor een dergelijke verplaatsing, iets wat wettelijk verplicht is. Voor de onafhankelijke onderzoekers staat vast dat justitie een cruciale, mogelijk oplossende kans verloren heeft laten gaan door dit spoor niet op waarde te schatten.
De strijd gaat door
De familie van Cheryl en de partner van moeder Nellie, Frank Wilmering, hebben nooit geaccepteerd dat het dossier eenzijdig werd gesloten. Er is nog altijd geen graf om te bezoeken en geen helder, onderbouwd antwoord op de vraag wat er die zonnige augustusdag in 1986 is gebeurd. In de afgelopen jaren heeft ook de Peter R. de Vries Foundation de zaak nieuw leven ingeblazen door het uitloven van een beloning van 100.000 euro voor de gouden tip.
De pijn van bijna veertig jaar onzekerheid is onmenselijk. Hoewel Michel Stockx door de staat als dader is aangewezen, blijven de feiten, de getuigen van de groene Lada en de genegeerde sporen in Bloemendaal schreeuwen om échte waarheidsvinding. De dossierskast mag gesloten zijn, het boek van Cheryl Morriën is dat allerminst.
