Cold case Annet van Akkeren (15): politie raakt dossier kwijt, wij zoeken de dader
Meer dan veertig jaar na de tragische dood van de 15-jarige Annet van Akkeren in Groningen, heeft deze cold case een opmerkelijke wending gekregen. Uit recent onderzoek van misdaadjournalist Mick van Wely blijkt dat grote delen van het oorspronkelijke politiedossier over de 'Papiermolenmoord' uit 1982 spoorloos zijn verdwenen of in het verleden zijn vernietigd. Hoewel de zaak hierdoor archieftechnisch zwaar is getroffen, weigert de familie op te geven. Juist nu er zeer concrete nieuwe tips binnenkomen over de mogelijke daders, is de zoektocht naar de waarheid relevanter dan ooit. Wij zoeken de dader.
Steun ons vrijwilligerswerk ☕
Wij geloven dat onafhankelijke misdaadverslaggeving voor iedereen vrij toegankelijk moet zijn. Daarom vind je op Moordplekken.nl géén betaalmuren of gesloten premium-artikelen. Ons platform wordt met passie gedraaid door een klein team van vrijwilligers. Waardeer je ons speurwerk and de uitgebreide dossiers? Met een kleine, eenmalige donatie via Buy Me a Coffee help je ons de maandelijkse serverkosten te dekken. Elke bijdrage, hoe klein ook, is enorm welkom en houdt de site in de lucht!
Toelichting Mick van Wely
De fatale avond van 8 maart 1982
Antje (Annet) van Akkeren was een week voor het incident vijftien jaar geworden. Ze groeide op in de IJsselstraat, gelegen in de Groningse Rivierenbuurt. Vriendinnen en familie omschrijven haar als een buitengewoon sociaal, zelfstandig en mentaal sterk meisje. Ze deed atheneum aan het Heymans College en hield enorm van dieren.
Op maandagavond 8 maart 1982 bracht ze een bezoek aan haar vriend Klaas aan de Vondellaan in de wijk De Wijert. Normaal gesproken bracht hij haar na afloop altijd netjes op de fiets naar huis, maar die avond was hij door een voetbalblessure aan krukken gekluisterd. Rond 22.30 uur stapte Annet daarom alleen op haar fiets. De route naar de woning van haar moeder was kort: hooguit vijf minuten fietsen langs openluchtzwembad De Papiermolen en door het tunneltje onder het Julianaplein. Toen ze om 23.00 uur nog niet thuis was, wist haar moeder Alie direct dat er iets mis was; Annet was altijd uiterst stipt.
Sporen in het park en fietspadmysterie
Na een intensieve nachtelijke zoektocht door familie, buurtbewoners en de politie, werd de volgende ochtend het drama zichtbaar. Annets fiets werd aangetroffen in een vijver in het park. Een stuk verderop, op de grote zonneweide van zwembad De Papiermolen, lag haar levenloze lichaam. Ze was achtergelaten achter een hoog hek aan de overkant van een sloot en bleek met maar liefst 24 messteken om het leven te zijn gebracht. Talrijke afweerwonden op haar handen toonden aan dat ze tot het uiterste had gevochten.
Opmerkelijk was dat al haar waardevolle sieraden, zoals ringen, kettinkjes en haar horloge, nog aanwezig waren. Alleen haar oorbellen waren met kracht uit haar oren getrokken; de recherche vond deze een stukje verderop op de grond. Er werden destijds geen aanwijzingen gevonden voor seksueel misbruik.
Het grootste raadsel voor het destijds opgetuigde Recherchebijstandsteam (RBT) was hoe Annet in het park terecht was gekomen. Op het pad dat vanaf de Vondellaan het park in slingerde, ontdekte de technische recherche twee parallelle fietsbandensporen die synchroon naast elkaar liepen. Dit wees erop dat Annet in een rustig tempo naast iemand was meegediend. Omdat ze volgens haar naasten nooit in het donker met een vreemde zou meefietsten, rees het sterke vermoeden dat ze de persoon in kwestie kende en vertrouwde.
De ingetrokken bekentenis van Gerard G.
In juni 1982 werd het rechercheteam bij gebrek aan resultaat ontbonden en raakte de zaak op de achtergrond. Eind 1982 arresteerde de politie echter de 21-jarige Gerard G. voor een reeks aanrandingen in de stad Groningen, waarbij hij slachtoffers achterop fietste. De politie zag een match in de werkwijze en verhoorde hem intensief over de moord op Annet. In maart 1984 bekende de timide en autoriteitsgevoelige G. plotseling de moord, maar trok deze verklaring later weer in. Hij verklaarde voor de rechter dat de bekentenis onder zware psychologische druk was afgelegd na 24 uur onafgebroken isolatie.
De rechtbank in Groningen veroordeelde G. in december 1984 tot vier jaar cel en tbr (tbs), maar in hoger beroep hield het vonnis geen stand. Advocaat mr. Eric Hulleman bewees dat de tijdslijn van de politie niet klopte. Getuige S. bleek namelijk de achterbuurman van Gerard G. te zijn en was G. die avond om 23.10 uur tegengekomen in het gezamenlijke trappenhuis, waar G. rustig met twee flesjes bier naar zijn woning liep. Aangezien de gil pas om 23.18 uur werd gehoord, had G. een sluitend alibi. Bovendien droeg G. droge kleren, terwijl de echte dader via een sloot bij het lichaam moest zijn gekomen; tijdens een reconstructie hield een getrainde agent bij diezelfde oversteek tot twee keer toe een nat pak. Het Gerechtshof in Leeuwarden sprak G. in mei 1985 dan ook definitief vrij.
Dossier deels kwijt, maar nieuwe tips bieden hoop
In het jaar 2000 verjaarde de moordzaak officieel volgens de toenmalige wetgeving van 18 jaar. Onlangs bevestigde het Openbaar Ministerie dat bij het archiveren grote delen van het fysieke dossier van vóór 1988 verloren zijn gegaan. Hoewel het OM nog over bepaalde stukken beschikt, is het complete dossier spoorloos. Dit bemoeilijkt modern forensisch DNA-onderzoek op eventuele bewaarde bewijsstukken.
Desondanks is er via oud-schoolgenoot Derk Eimers en misdaadverslaggever Mick van Wely een zeer concrete, consistente tip binnengekomen. In de nacht van de moord, rond middernacht, zouden twee destijds drugsverslaafde tieners (R. en G.) volledig overstuur bij een vrouw in Groningen zijn binnengevallen met de melding dat er iets verschrikkelijks was gebeurd. R. kende Annet goed en was die avond in haar nabijheid gezien. Hoewel R. inmiddels is overleden aan een overdosis, leeft G. vermoedelijk nog in de provincie Groningen. Die bewuste avond bracht hij zijn vriendin naar de bushalte aan de Vondellaan, pal naast de plaats delict.
Levenslang verdriet en een oproep
Het onopgeloste verlies heeft diepe sporen nagelaten. Annets vader ging aan het verdriet onderdoor. Haar moeder Alie hield de kamer van Annet decennialang onaangeroerd in de hoop op antwoorden. In 2022 koos zij, moegestreden door het immense en onverwerkte trauma, voor euthanasie. Ze liet een schriftelijke verklaring na waarin ze haar nicht Annemiek machtigde om alles te doen om de zaak alsnog op te lossen.
De zaak is juridisch verjaard, wat betekent dat een dader of getuige in alle openheid en zonder angst voor strafrechtelijke vervolging kan praten. De familie doet daarom een dringend beroep op eenieder die destijds in de Groningse drugsscene actief was of meer weet over de jongens R. en G. om zich te melden. "We leven al 43 jaar met vragen. Het is nooit te laat om te praten," aldus de nabestaanden.
